Oogjes dicht

Precies vier jaar geleden sloot mijn moeder haar ogen voorgoed. Ze had al enkele dagen aan de morfinepomp gelegen, dus we wisten dat ze kwam te overlijden. Mijn dochtertje van destijds vier was er bij en schoot, na de laatste adem, als een duveltje uit een doosje naar voren om één ooglid snel omhoog te doen en te constateren op een manier zoals alleen kinderen dat eerlijk en confronterend kunnen uitdrukken: ‘ze is echt dood’.
Dood is iets wonderlijks. Bij mijn moeder konden we naar het moment toe ‘leven’. Toch komt ook dan pas later de echte rouw en die is soms rauw…

Op de meest vreemde momenten kan je plots overvallen worden door verdriet, woede, onbegrip en ongeloof… Soms wil je alleen maar snel doorgaan en heb je geen zin in al die emoties…. En dat kan, je kunt je ogen sluiten voor je tranen… je kan je woede wegslikken, je kan je onbegrip en ongeloof overschreeuwen met druk praten over van alles en nog wat, zelfs over de dood van je moeder… …en nog hoeft het je niet te raken.

Niet te raken in de zin van aanraken. Als emoties wel gevoeld mogen worden, vertaald zich dat naar alle uiteinden van je lijf. Je kan trillen van woede omdat er weer iemand die ongelofelijk waardeloze k… ziekte had. Je kan je ogen uit je kop janken van verdriet en gemis. Je kan je onbegrip en ongeloof voelen in al je spieren omdat je niet vooruit te branden bent…

Nee rouw doet veel met je, met jou en met je lijf! Maar als je het toelaat, dan heelt dat ook beetje bij beetje de wonden en de pijn.

Natuurlijk kan je ook gewoon doorstomen en net doen of er niets aan de hand is…!!. Of juist de herinnering aan een persoon zo levend houden, dat deze helemaal niet dood lijkt te zijn…

Maar vaak merk je er dan na verloop van tijd ook wat van in je lijf. Ongeuite emoties kunnen zich vertalen in bijvoorbeeld doofheid/blindheid/slechtziendheid (doof en blind zijn voor… of het niet onder ogen willen zien), maagproblemen (als het als een steen op de maag ligt) enz. Deze lichamelijke ongemakken gaan niet zo maar weg, tenminste niet zolang de onderliggende oorzaak niet is aangepakt.

Maar natuurlijk kunnen we voor deze signalen onze ogen ook sluiten….

Onze dochter wist al dat doodgaan iets anders is dan gaan slapen…

Verwachting

Ik wacht… en wacht… en wacht…

Ik ben niet ‘in verwachting’ zoals dat normaal gesproken heet.
Ik zit in procedure, dat u het maar even weet!

Het klinkt wat stijf en formeel,
en dat is het ook voor het grootste deel!

Maar toch als ik dan even bedenk hoe het straks zou kunnen zijn…, dan wordt ik zacht.
Ik vergeet al die stomme regeltjes en hoge heren en weet weer waarop ik wacht. Continue reading

Na een overlijden

Aarde zoeken wij,
stevige grond
om op te staan
en onze wegen te gaan,
nu de bodem onder onze voeten
is weggeslagen.

Lucht zoeken wij,
heldere lucht
om te kunnen ademen,
en het leven te omarmen,
aarzelend,
na wat ons de adem benam.

Water zoeken wij,
verfrissend water,
om de stroom van beweging
in ons gaande te houden,
nu zoute tranen,
ons beklemmen.

Vuur doen wij ontbranden,
een kleine vlam
van licht en warmte,
om de gloed
van liefdevolle herinnering,
in ons gaande te houden.

En elkaar niet los te laten.

Gestolde tijd

Ik zou het graag willen!
Een soort vacuüm waar je alleen met jezelf bent.
Als een rups in een cocon nog voordat hij transformeert tot vlinder.
Gewoon ZIJN!

Waarom zoek ik dat dan niet. Het ligt in mijn bereik.

Ik kan gaan zitten, in lotushouding als ik dat wil.
Ik kan gaan mediteren en thuiskomen waar ik wil.
Ik kan verstillen…
Ik kan…

Ik kan het niet en doe het niet en vraag me vertwijfeld af wat me tegenhoudt.

TIJD!?

Ik wil eerst nog even dit of even dat doen.
Ik denk dat iets of iemand anders dan mezelf veel belangrijker is!
Ik wil dat als ik stil sta de rest van de wereld ook stil staat…
Ik wil niets van het leven missen…
Ik wil….

Ik denk dat ik pas tijd neem als ik dood ben en verlang daar ook wel eens naar.
Het verlangen te verstillen, in mezelf, thuiskomen in het niets van jezelf, geen gedachten,
geen ego meer en dat ondertussen (nou ja niet de hele wereld, maar toch best een aantal mensen) ook even stil blijven staan.

Alles en iedereen even stil, bijna bevroren en aan de grond genageld stil.
Ineens beseffend dat niets anders belangrijker is dan jezelf.
Dat tijd niet van waarde is, maar juist jij en die andere mens!
Die ander waar je net nog aan voorbij liep omdat jij geen tijd had. Continue reading

Laten vieren

Over het opvoeden van kinderen zijn hele (dikke) boekwerken geschreven. Iedere professor of opvoedkundige heeft daar zo zijn of haar eigen theorieën over. Met allerlei voorbeelden wordt de (nieuwe) methodiek en aanpak gestaafd. Soms werkt het (even). Maar vele boeken verder heb ik nog steeds het gevoel dat ik dè handleiding van ons kind nog niet heb kunnen achterhalen.

Maar hoe simpel kan het ook. Krijg tijdens het winkelen ongevraagd opvoedkundig advies. Niet belerend, niet corrigerend, gewoon concluderend:

sturen en laten vieren

Ligt hierin dan het geheim? Deze 4 woorden geven in ieder geval wel heel kort en krachtig weer wat een groot deel van de essentie van het opvoeden is. Anno 20xx komt er wellicht nog wat meer bij om de hoek kijken, maar toch voor alle leeftijden geldt, op tijd sturen en op tijd (de teugels, de kinderen of allebei) laten vieren.

Jammer dat ik altijd overal laat mee ben.

Maar ik stuur mezelf wel bij en vier het leven als het kan. Dat is zeker!

 

Raadsel

De tijd vliegt, maar de dagen gaan te traag.
Een jaar is zo voorbij, terwijl uren
elk wel een eeuwigheid lijken te duren,
en morgen wordt als gister en vandaag.

De mens is niet gelukkig van nature,
en kwelt zichzelf met steeds dezelfde vraag
waarop geen antwoord is. Je zou zo graag
iets door de spiegel zien, maar blijft turen.

Er valt geen enkel onheil te vermijden,
en dat de dood komt, is een zekerheid
waaraan je geen gedachte meer wilt wijden.

Je raakt de mensen en de dingen kwijt,
tot je het leven langzaam voelt verglijden
en deel wordt van het raadsel van de tijd.

Jean Pierre Rawie

Tijd

De tijd gaat voorbij
met passen en meten.
Met kansen berekenen
voor een langer bestaan.
De tijd gaat voorbij
je zou moeten weten.
Dat je de tijd moet vergeten
om de tijd te verslaan….

Liselore Gerritsen