Gezondheid

Zorg goed voor je lichaam. Het is de enige plek waar je zult leven.

                                                                 – Sensi -

 

De sleutel tot Zelf-Bevrijding

sleutelzelfbevrijding
Geen idee waarom Sleutel, Zelf en Bevrijding met hoofdletters geschreven moeten worden. Het komt wat Amerikaans over. De inhoud is echter meer Vlaams geschreven maar dan wel van een soort dat het taalkundig niet altijd klopt. Dat is te wijten aan het feit dat de auteur het door krijgt van gidsen. Het stoort ook niet echt, want het is geen leesboek. Het gaat erom dat je herkenning vindt in dit boek.

Voor diegenen bij wie een bepaald ziektebeeld geconstateerd is, is er vaak via een paar zinnen of woorden uit dit boek al veel herkenning. Het boek zet je aan het denken, maakt je ergens van bewust. Iets wat je lichaam je wil vertellen, maar wat we door omstandigheden verleerd zijn nog te kunnen horen. Dat heeft niets te maken met doof zijn in de letterlijke zin. Wel heeft het te maken met het feit dat we doof zijn geworden voor datgene wat ons lichaam ons wil vertellen.

Als we hoofdpijn hebben, nemen we liever een aspirine zodat we weer lekker door kunnen gaan in plaats van dat we ons hoofd even rust geven. Pas als hoofdpijn overgaat in migraine zijn we geneigd om ons lichaam dat te geven waar het al geruime tijd over vraagt: rust, stilte en duisternis. Zo gaat het vaak ook met andere ziektes.

Vaak merken we de eerste signalen van ons lichaam al niet eens meer op, zo gewend zijn we geraakt aan (geringe) pijn, jeuk of andere lichamelijke ongemakken zoals we dat dan noemen. Zouden we ons zelf lief hebben en de aandacht geven die we verdienen, dan kon het wel eens heel anders worden.

Ervaar het maar

Vertrouw op het niet – weten

niet – weten hoe

niet – weten wat

laat de binnenwereld

de buitenwereld zijn

laat je stralen,

laat je dansen

op de liefde voor het nieuwe leven!

Door: Marijtje van der Horst

Onrust

Gekriebel aan m’n borstkas
trillende handen
wiebelende voeten
trappelende benen
druppels op m’n voorhoofd
zweet in m’n handen.

Mijn lijf is bewapend tot z’n tanden
waarom
wat maakt me gek
wat maakt me zo onrustig
doe toch es normaal.

Ogen gericht op de muur
wat een blokkade
waarom draai ik me niet om
en zie wat de wereld
mij te bieden heeft?

Ik wi niet de hele wereld zien
ik wil mezelf zien.
Niet het beeld in de spiegel
is van belang
maar te weten wat er
diep van binnen
in mij schuilt
aan kracht
aan moed
aan licht.

Tegelijk bang dat wanneer
ik naar mezelf kijk
diep van binnen
dat ik niet
de kracht, moed of het licht zie
maar juist de donkere kant.

Kroon

Ik ben 24 jaar en eindelijk na vele jaren buikpijn en buikkrampen, krijgen mijn klachten een naam. Doodziek voel ik me dan en ik ben doodmoe. Werken lukt al een poos niet meer en ik lig bijna de hele dag op bed. Ik heb ondraaglijke pijn en een gang naar de wc lijkt eerder op een bevalling dan op ont-last-ing. De artsen denken eerst aan aambeien maar een kweek brengt ander nieuws.

Vertwijfeld heb ik me dan al een poos afgevraagd welke enge ziekte ik zou kunnen hebben. Natuurlijk vrees ik voor een soort kanker. God zij dank het blijkt gelukkig iets anders. De ziekte van Crohn wordt het genoemd. Sindsdien voel ik me soms letterlijk gekroond. De ene keer in positieve zin, als het me een nieuw wijs inzicht oplevert. De andere keer knelt het gewoon aan alle kanten van mijn lijf.

Na de eerste opluchting, ik kan er immers gewoon mee blijven leven, komt de knockout. Bij het bezoek aan de behandelend arts krijg ik medicijnen voorgeschreven met als bijsluiter van de arts de mededeling: Deze moet je slikken tot je dood, doe je dat niet dan heb ik er meer dààraan dood zien gaan dan wanneer ze het middel bleven slikken. Pff… alsof ik een levenslang vonnis te horen krijg.

Ondersteboven van dit nieuws ga ik naar huis. Ik sluit me op met de Crohn in en op m’n hoofd. Verdiep me in alles wat erover geschreven is en ontdek langzaamaan dat het gevoel van opluchting dat ik had toen ik de diagnose kreeg, niet helemaal terecht is. Ok, ik blijf dan wel leven, er is geen direct gevaar, maar in welke omstandigheden?
Kan ik ooit weer werken… kinderen krijgen….. uitgaan… of gewoon onbezorgd genieten van het leven zoals vroeger? Continue reading

Liefhebben is loslaten / loslaten is liefhebben

Hieronder een naar mijn idee moderne vertaling van een aloude bijbeltekst over liefde. Onderstaande tekst zag ik bij Herniz en in overleg met haar mag deze een plek hebben op mijn site. Mooie woorden!

Maar om een ander en jezelf echt lief te kunnen hebben, is het fijn om eerst je eigen oude zeer, trauma’s of pijnlijke ervaringen los te kunnen laten. Als je dat zelf kunt is dat heel mooi, anders kan Herniz je daarbij helpen.

Loslaten Continue reading

Beker

De beker die ik vasthoud lijkt in mijn handen steeds zachter te worden. Komt het door de warmte van mijn handen? Ik zet de beker weg en blijf gebiologeerd door dit fenomeen er naar kijken. Langzaam loopt de koffie er uit en voor mijn ogen zie ik de beker veranderen in een soort schaaltje met een tuitje. Voorzichtig probeer ik het te pakken, bang dat het laatste restje koffie ook verloren gaat.

In mijn handen lijkt het ineens van was, want opnieuw zet een veranderingsproces zich in gang. Ik plaats de beker opnieuw terug op tafel. De koffie heb ik eruit gegooid. Die lust ik al lang niet meer. Dit is te bizar. Niemand zal me geloven!

Het tuitje van het bakje komt nu tot leven lijkt het. Ik tuur en kijk of ik in de nieuwe contouren al iets kan ontdekken van de nieuwe vorm. De zijkanten van het bakje lijken zich te vouwen en sluiten het nu af aan de bovenkant. Als versteend zittend op mijn stoel, kijk ik naar het wonder dat zich voor mij op tafel afspeelt.

Ik durf de beker die het eens was nu niet meer op te pakken. Te bang ben ik dat ik iets aan dit schouwspel verstoor. Of misschien ben ik stiekem wel bang dat het bezit van mij neemt en mij zal veranderen. Verlamd van plotselinge angst kijk ik toe. Mijn ogen wijd gespert, de beker of het bakje nu geen moment meer uit het oog verliezend, mijn benen in een soort starthouding, klaar om weg te springen als dat nodig is. Tegelijk besef ik dat ze te slap zijn en me nu niet zullen kunnen dragen. Wat staat me te wachten?

Vòòr mij is de beker klaar lijkt het. Tenminste de laatste seconden zie ik geen verandering meer. De kleuren die eens de strepen op de zijkant vormden, zijn vermengd en geven het geheel nu een soort vleeskleurig aanblik met in het midden 1 rood vlak. Wacht… het beweegt nog steeds. Het is nog niet klaar.

Ik houd mijn adem in merk ik en blijf kijken. Het rode vlak begint een beetje te wijken, alsof het een soort spaarpot wordt, met een klein gleufje in het midden. Te klein om naar binnen te kunnen kijken, dat weer wel, maar toch biedt het een hele kleine opening.

Ik merk dat mijn lichaam zich hierdoor ook weer iets ontspant. Ook bij mij ontstaat weer een opening en iets van de nieuwsgierige verwondering die ik eerst voelde, toen de beker begon te veranderen, maakt zich opnieuw van mij meester. Ik buk me iets naar voren om het rode vlak beter te kunnen bekijken.

Nog net zie ik wat kleine verticale streepjes, de kleurtjes die eerst onderaan de beker waren, flitst het door me heen. Dan worden m’n benen opnieuw slap en zit ik helemaal te trillen. Het rode vlak dringt zich aan me op en kust mijn mond…

Een nieuwe dag is aangebroken. Naast mijn bed ligt een beker met kleine verticale streepjes op de grond.

Ruimte

Schep nieuwe vrijheid
in mij

bevrijd mij van wie
mij zo diep kwetste

bevrijd mij van wie
mij bedreigde

geef mij de ruimte
om niet in
de ban te blijven
van wie mij zo ontwrichtte

bijna ging ik te gronde

dat ik hem los kan laten
nieuwe ruimte
kan vieren

(Marinus van den Berg – Met hoofd hart en handen: spiritualiteit voor elke dag p. 14)

Zuurstof

Het lijkt zo gewoon, adem in, adem uit. Tot je last krijgt van benauwdheidsklachten…. Dan staat ademen ineens gelijk aan overleven. Je voelt je machteloos en vraagt je af òf en wanneer het beter gaat worden. Mensen die het gevoel niet kennen wordt aangeraden eens een poosje door een rietje te gaan ademen; ongeveer dat gevoel…. Het gekke is juist dat bij bijvoorbeeld astma niet het inademen het probleem is (ook al voelt en lijkt dat wel zo), maar dat juist de uitademing niet goed is. Loslaten is dan een toverwoord, maar o zo moeilijk en soms zonder hulp van buitenaf in de vorm van medicijnen ook niet meer zo maar mogelijk. Ik moest er aan denken toen ik deze afbeelding tegenkwam. Ook dat gaat over loslaten…

bad day

Loslaten van het machteloze gevoel dat je denkt dat het nooit over zal gaan… Loslaten van het groter maken van het probleem dan alleen de dag van vandaag… Loslaten… niet alleen moeilijk voor een astma patient. Het is in heel veel andere omstandigheden ook moeilijk, maar altijd het proberen waard!

Spelen

Waarom verleren we het spelen
als we groter worden.

Waarom worden we zo gauw serieus
als we volwassen zijn.

Waarom…?

Als we de speelsheid van ons kind zijn
vast kunnen houden.

Als we de ongedwongenheid van ons kind zijn
kunnen bewaren.
Als…?

Dan wordt het leven vanzelf weer lichter.
Dan wordt het leven vanzelf weer luchtiger.
Dan wordt het leven vanzelf weer liever.
Dan…!

of liever toch

Nu…?!

 

Lente

Het voelt als lente en het is ook lente.
Op school las ik een verhaaltje voor
over een kuikentje dat uit een ei kruipt.
De lente hangt in de lucht!

En ineens bekruipt me het gevoel om
net als dat kleine gele donzen wezentje
te kunnen schuilen in een mooie gladde harde schil.
Wat een veilig gevoel!

Zelf je moment bepalen waarop je naar buiten komt, klaar
om na een tussenstop onder moeder’s vleugels
de wijde wereld in te trekken.
Wat een vrij gevoel!

Als de eerste zonnestralen na de winter periode
weer volop doorbreken, gebeurt er iets bijzonders met mensen.
Ze worden milder en vriendelijker naar elkaar.
Wat een vrolijk gevoel!

Het is weer hoog tijd voor de lente!

Eng bos

We lopen met z’n drieëen in het bos. Het is al wat laat in de middag en een wat donkere dag met veel wind.

Hoog boven in de bomen fluit en giert de wind een angstaanjagend lied. Onder onze voeten knappen de takjes en dennenappels net even te hard in het verder zo stille bos.

We zullen verdwalen als we nog verder gaan. Plots zijn er twee mannen, de schrik zit er nu echt goed in.

Ze verdwijnen ook weer net zo snel als ze kwamen. Maar kijk, daar voor ons! Daar tussen die bomen! Dat lijkt wel een gezicht daar in de verte! Het bos wordt steeds donkerder en enger. Hoog tijd om terug te gaan.

We draaien ons om en volgen een lichter pad. We zijn weer lekker met z’n drieëen, verder is er niemand in dit deel van het bos.

Als we even stil staan en stoppen met praten, horen we een mooi concert van vogelgeluiden. De ruisende bomen doen denken aan de geluiden van de zee.

We draaien ons om en zien op ons pad mooie spullen voor een knutselwerkje.

Langzaamaan verandert er iets. We herkennen de weg weer waar we eerst met de auto reden. We zijn weer bijna terug.

Terug bij onze eigen veiligheid…

Leegte

Leegte, een schone lei
Ruimte in je hoofd
Als je het leven laat gebeuren
is er plaats voor echte magie
Dan opent zich een wereld die oneindig is
en is alles mogelijk…

(Happinez, 2013 nr. 4 p. 12-17)

Keer de deadline om

Veel mensen stellen uit, omdat ze denken dat de druk van een deadline ze helpt presteren. In werkelijkheid brandt door zo’n noodsprong in één keer de energie op waarmee we tien keer zo lang hadden kunnen doen. Wie zo met tijd omgaat, put zichzelf uit.

Het kost dan steeds meer energie en dus tijd om dingen te doen. Keer liever de deadline om, door vanaf het begin een relatie aan te gaan met elke nieuwe klus of taak. Visualiseer de handeling. Voel de energie of opwinding die vrijkomt en gebruik die om bijtijds stappen te zetten.

Paul Loomans: “zo verdwijnt de hete adem van de tijdsdruk en komt er een frisse lentebries in je rug vanaf het begin. Er is geen stressverhaal in de toekomst, maar een aangenaam project in het hier en nu.”

(uit Happinez 2013, jrg. 11, nummer 3, p. 49)

Voor een ander

Burendag maar dan een tikkeltje anders. Vandaag hebben we een bijzondere dag waarop een nieuw initiatief wordt opgestart in ons dorp, waarbij iets gedaan wordt voor een ander of voor de buurt. Ondanks een hele korte voorbereidingstijd wordt het een mooie dag met veel positiviteit. Samen met een aantal andere mensen zit ik in de organisatie en ik ben er trots op dat er zoveel (vrijwilligerswerk) mogelijk is.

Later bij de afterparty blijkt echter dat deze dag een keerzijde heeft. Iemand kon het leven niet meer aan en wilde daarom niet verder. Waar je je ‘s ochtends nog samen krachtig waant, voel je je ‘s middags ineens samen machteloos.

Wat je ook doet, het lijken ineens hele kleine druppels op een gloeiende plaat, die geen verschil maken.
Toch weten we uit ervaring ook dat heel veel druppels samen een flinke bui kunnen opleveren, die die spreekwoordelijke gloeiende plaat toch echt kunnen afkoelen. We hebben elkaar daarvoor alleen wel heel erg nodig! Want dat lukt alleen samen!

Elke dag leven!? Ja, en elke dag ook ‘samen’leven! Niet alleen in je eigen gezinsverband, maar juist ook om je heen kijkend naar anderen die het ‘samenleven met iemand’ als gemis ervaren!

Bidden en danken of eerst danken en dan bidden

Wij bidden altijd eerst voor we gaan eten met het eenvoudige gebed “Heer zegen dit eten, amen” en zo danken we ook aan het eind van de maaltijd met “Heer dank voor het eten, amen”.

Onze twee Afrikaanse adoptiekinderen verwarden dat in het begin en dankten aan het begin van de maaltijd met het simpele maar o zo overduidelijke: “Heer, dank voor dit eten, amen”….En de zegen die aan het eind gevraagd werd is eigenlijk dan net zo logisch.

Wat kun je toch veel leren van de onverwachtse dingen van kinderen!

 

Durf jezelf te laten zien

De valkuil van perfectionisme volgens Brené Brown:

“Veel mensen verwarren perfectionisme met gezond je best doen. En er is niets mis met hard werken of proberen iets heel goed te doen. Dat gaat allemaal over wat jij zèlf voelt en vindt. Perfectionisme is een afweermechanisme, een manier om jezelf te beschermen: als ik er maar perfect uitzie en alles perfect doe, denk je, kan ik zorgen dat ik geen kritiek krijg, dat ik me niet hoeft te schamen en niet veroordeeld wordt. Het is een soort schild en het weegt wel twintig ton. We zeulen het rond in de hoop dat het ons veilig houdt, maar het enige wat het doet, is zorgen dat we niet gezien worden.”

 

Je eigen weg

Je weg vinden

Voor je ligt het onbekende
je leert het nooit kennen als je niet gaat
til een voet op en zet hem voor de andere
als je in beweging komt ontstaat de weg vanzelf
met verlangen als routekaart en je ziel als kompas
weten je voeten waar te gaan

(uit Happinez; 2011 jrg. 9 nummer 3 p. 10)

Kiezen

Er zijn zoveel keuzes die elke dag gemaakt moeten/mogen worden. De meest voor de hand liggende keuzes dat wil nog. Zoals bijvoorbeeld wat doe ik op mijn brood.

Hoewel… voor sommige kinderen is dat ook al heel lastig en zelf heb ik ook volwassenen wel eens zien stoeien met het maken van een keuze voor bijvoorbeeld een toetje als het aanbod in de winkel heel groot is.

Misschien is dat ook wel het lastige in deze eeuw. Het aanbod is overweldigend groot en willen we verder komen dan zullen we op bepaalde momenten een keuze moeten maken.

Een keuze voor een vervolg- of beroepsopleiding. Laatst hoorde ik dat een decaan bij de informatieavond had verteld dat er ruim 800 opleidingen zijn in Nederland… Hoe kan je daar als leerling/student nog je keuze uit maken… zeker als je niet goed weet welk beroep je later wilt uitoefenen.
Als je kleiner bent is het nog wat simpeler en zijn je keuzemogelijkheden vaak beperkt. Je hebt dan liedjes die je helpen een keuze te maken.

Maar hoe doe je dat als je groter of zelfs volwassen wordt?

Bovenstaand is een model. Het begint met bewustwording dat je een keuze moet maken. Een keuze die bij je past, kan je het beste maken als je jezelf goed kent en als je het aanbod kent. Vaak vallen een aantal keuzemogelijkheden gelijk af. In de overblijvende andere mogelijkheden moet je verder verdiepen. En dan kan je je keuze eindelijk maken. In psychologisch onderzoek is aangetoond dat mensen het beste kunnen kiezen uit maximaal 5-7 mogelijkheden. Is het aanbod meer, dan moet je proberen het via rubricering verder terug zien te brengen tot dit aantal. Heb je eenmaal gekozen dan is het van belang dat je bij je keuze blijft, dat je jezelf verbindt met dat wat je gekozen hebt, zodat het bij je gaat horen. Kan je toch niet kiezen probeer dan de verschillende opties even uit, zodat je alsnog een meer gefundeerde keuze kunt maken.