Oogjes dicht

Precies vier jaar geleden sloot mijn moeder haar ogen voorgoed. Ze had al enkele dagen aan de morfinepomp gelegen, dus we wisten dat ze kwam te overlijden. Mijn dochtertje van destijds vier was er bij en schoot, na de laatste adem, als een duveltje uit een doosje naar voren om één ooglid snel omhoog te doen en te constateren op een manier zoals alleen kinderen dat eerlijk en confronterend kunnen uitdrukken: ‘ze is echt dood’.
Dood is iets wonderlijks. Bij mijn moeder konden we naar het moment toe ‘leven’. Toch komt ook dan pas later de echte rouw en die is soms rauw…

Op de meest vreemde momenten kan je plots overvallen worden door verdriet, woede, onbegrip en ongeloof… Soms wil je alleen maar snel doorgaan en heb je geen zin in al die emoties…. En dat kan, je kunt je ogen sluiten voor je tranen… je kan je woede wegslikken, je kan je onbegrip en ongeloof overschreeuwen met druk praten over van alles en nog wat, zelfs over de dood van je moeder… …en nog hoeft het je niet te raken.

Niet te raken in de zin van aanraken. Als emoties wel gevoeld mogen worden, vertaald zich dat naar alle uiteinden van je lijf. Je kan trillen van woede omdat er weer iemand die ongelofelijk waardeloze k… ziekte had. Je kan je ogen uit je kop janken van verdriet en gemis. Je kan je onbegrip en ongeloof voelen in al je spieren omdat je niet vooruit te branden bent…

Nee rouw doet veel met je, met jou en met je lijf! Maar als je het toelaat, dan heelt dat ook beetje bij beetje de wonden en de pijn.

Natuurlijk kan je ook gewoon doorstomen en net doen of er niets aan de hand is…!!. Of juist de herinnering aan een persoon zo levend houden, dat deze helemaal niet dood lijkt te zijn…

Maar vaak merk je er dan na verloop van tijd ook wat van in je lijf. Ongeuite emoties kunnen zich vertalen in bijvoorbeeld doofheid/blindheid/slechtziendheid (doof en blind zijn voor… of het niet onder ogen willen zien), maagproblemen (als het als een steen op de maag ligt) enz. Deze lichamelijke ongemakken gaan niet zo maar weg, tenminste niet zolang de onderliggende oorzaak niet is aangepakt.

Maar natuurlijk kunnen we voor deze signalen onze ogen ook sluiten….

Onze dochter wist al dat doodgaan iets anders is dan gaan slapen…

Wraps voor de broodtrommel

tonijnwrapGisteren hebben we Mexicaanse wraps gegeten. De wraps waren deze keer de standaard kant-en-klare wraps, maar we maken ze ook geregeld van blaadjes ijsbergsla. Daar zijn onze kinderen ook gek op en je kunt er een leuk pakketje van maken (tip!).

We hebben altijd een pak van 6 en zijn met z’n vieren. De kinderen krijgen dan meestal 2 wraps en wij doen wat extra vulling. Deze keer was er wat teleurstelling bij de meiden, want ze kregen er ieder maar één. De 2 die over waren heb ik ‘s avonds omgetoverd naar een wrap met tonijn, beetje kruidenkaas/roomkaas, kleine stukjes gedroogde tomaat en op smaak gemaakt met mayonaise en beetje zout (liefst Keltisch zeezout). Opgerold met een paar blaadjes sla die ik ook achteruit had gelegd van de wrap en opgerold de koelkast in.

Nu zijn ze bij ons gek op tonijn en tomaat, maar het zijn wel wat bijzondere smaken, waar niet alle kinderen gek op zijn. Het leuke is dat je met wraps eindeloos kunt variëren en er ook nog eens heerlijk allerlei restjes in kunt verwerken!

Vanochtend was er dus een leuke verrassing toen de koelkast openging. Meteen een plakje geproefd en na goedkeuring een paar plakjes van de opgerolde wraps afgesneden en in de lunchbox gedaan! De rest is voor een later moment, waar we zeker van gaan genieten!

Oh en wil je je kids helemaal verrassen druk dan de ronde plakjes eens een keer in de vorm van een hartje met een kleine prikker erdoor, voor ze de trommel in gaan! Een simpel gebaar om ze even te laten weten dat je blij met ze bent.

Back to school

backtoschoolDe scholen zijn weer begonnen. Vorig jaar was ik steeds aardig wat tijd en energie kwijt aan het coördineren van het overblijven op school. Dit jaar heb ik het een stuk rustiger bij de start van het nieuwe schooljaar, want de school is overgegaan op een continurooster. Nu heb ik mezelf voorgenomen om een deel van die tijd te gaan steken in een lang gekoesterde wens. Bewuster en gezonder met ons eten omgaan! Het idee was er al en het is echt niet dat we heel ongezond eten, maar toch…

Vorig jaar ben ik al begonnen met het maken van een weekmenu met gevarieerde en zoveel mogelijk gezonde recepten. De ingrediënten die daarvoor nodig zijn, haal ik zoveel mogelijk in 1x op. Dat scheelt enorm in tijd, maar ook qua geld, omdat je minder gelegenheid hebt om impulsaankopen te doen. Bovendien biedt het onze kinderen structuur en houvast als ze weten wat ze gaan eten. Zelf hoef ik ook niet meer tijdens spitsuur te gaan bedenken wat we ook zullen gaan eten. Met het plannen hiervan kan het al snel gezonder zijn, omdat je dan minder snel naar ‘pakjes’ of ‘blikjes’ grijpt.

 

 

De sleutel tot Zelf-Bevrijding

sleutelzelfbevrijding
Geen idee waarom Sleutel, Zelf en Bevrijding met hoofdletters geschreven moeten worden. Het komt wat Amerikaans over. De inhoud is echter meer Vlaams geschreven maar dan wel van een soort dat het taalkundig niet altijd klopt. Dat is te wijten aan het feit dat de auteur het door krijgt van gidsen. Het stoort ook niet echt, want het is geen leesboek. Het gaat erom dat je herkenning vindt in dit boek.

Voor diegenen bij wie een bepaald ziektebeeld geconstateerd is, is er vaak via een paar zinnen of woorden uit dit boek al veel herkenning. Het boek zet je aan het denken, maakt je ergens van bewust. Iets wat je lichaam je wil vertellen, maar wat we door omstandigheden verleerd zijn nog te kunnen horen. Dat heeft niets te maken met doof zijn in de letterlijke zin. Wel heeft het te maken met het feit dat we doof zijn geworden voor datgene wat ons lichaam ons wil vertellen.

Als we hoofdpijn hebben, nemen we liever een aspirine zodat we weer lekker door kunnen gaan in plaats van dat we ons hoofd even rust geven. Pas als hoofdpijn overgaat in migraine zijn we geneigd om ons lichaam dat te geven waar het al geruime tijd over vraagt: rust, stilte en duisternis. Zo gaat het vaak ook met andere ziektes.

Vaak merken we de eerste signalen van ons lichaam al niet eens meer op, zo gewend zijn we geraakt aan (geringe) pijn, jeuk of andere lichamelijke ongemakken zoals we dat dan noemen. Zouden we ons zelf lief hebben en de aandacht geven die we verdienen, dan kon het wel eens heel anders worden.

Je natuur

 

Als twee goudglanzende vogels

die wonen in dezelfde boom,

zo zijn, onafscheidelijk, het lager en het hoger Zelf.

De ene eet de vruchten die

rijpen aan de levensboom,

de andere kijkt stil en zwijgend toe

De stem van je hart

Wanneer er weer nieuwe wegen voor je open liggen
en je niet weet welke je moet nemen
sla er dan niet op goed geluk één in
maar ga zitten en wacht.

Haal vol vertrouwen net zo diep adem
als je adem hebt gehaald op de dag dat je ter wereld kwam
zonder je door iets te laten afleiden.

Wacht en blijf wachten.
Beweeg je niet; wees stil en luister naar je hart.
Wanneer dat dan tot je spreekt, sta op en volg zijn stem.

(Susanna Tamaro – De stem van je hart)

Licht van binnen

Gun jezelf
wat meer licht
wat meer ruimte.

Geef jezelf
wat meer ruimte
wat meer warmte.

Laat het zien
laat het horen
laat het voelen
laat je gaan.

Je bent bedoeld
om te stralen
om liefde te ontvangen
om het te delen
om jezelf te zijn.

Eng bos

We lopen met z’n drieëen in het bos. Het is al wat laat in de middag en een wat donkere dag met veel wind.

Hoog boven in de bomen fluit en giert de wind een angstaanjagend lied. Onder onze voeten knappen de takjes en dennenappels net even te hard in het verder zo stille bos.

We zullen verdwalen als we nog verder gaan. Plots zijn er twee mannen, de schrik zit er nu echt goed in.

Ze verdwijnen ook weer net zo snel als ze kwamen. Maar kijk, daar voor ons! Daar tussen die bomen! Dat lijkt wel een gezicht daar in de verte! Het bos wordt steeds donkerder en enger. Hoog tijd om terug te gaan.

We draaien ons om en volgen een lichter pad. We zijn weer lekker met z’n drieëen, verder is er niemand in dit deel van het bos.

Als we even stil staan en stoppen met praten, horen we een mooi concert van vogelgeluiden. De ruisende bomen doen denken aan de geluiden van de zee.

We draaien ons om en zien op ons pad mooie spullen voor een knutselwerkje.

Langzaamaan verandert er iets. We herkennen de weg weer waar we eerst met de auto reden. We zijn weer bijna terug.

Terug bij onze eigen veiligheid…

Als je stil bent

Als je stil bent
Maak je een beweging
Van binnen naar buiten,
Doe je een stap voorwaarts
Naar wat komt en naar Wie komt.

Als je stil bent
Verlang je en vraag je,
Luisterend naar de Stem,
Werk je mee
Aan méér dan het gewone,
Aan méér dan jezelf.

Als je stil bent
Stap je uit je beklemming,
Van de onrust en de stormen
In je en om je,
En opent zich een horizont van nieuwe mogelijkheden.

Als je stil bent
Verlaat je platgelopen paden,
Sla je bressen in de muur van je oppervlakkigheid,
Sta je op de uitkijk,
De blinde wordt ziende.

Als je stil bent
Krijg je oog voor wat onzichtbaar is,
Kom je in de benen, voor wat straks
Zal zijn, er moet zijn:
Het land van verlangen,
De wereld van Gods vrede.

Soms is er ook pijn

Zoals de zachte nachtgeluiden
stil komen dwalen in je droom
raken gedachten je soms aan.

Dat moeders ook dood kunnen gaan.
Dat vaders wel eens kunnen huilen
en dat je nooit weet wat er komt.

Je wilt gewoon dezelfde blijven
en dat er niemand weg zal gaan.
Johanna Kruit

Voor een ander

Burendag maar dan een tikkeltje anders. Vandaag hebben we een bijzondere dag waarop een nieuw initiatief wordt opgestart in ons dorp, waarbij iets gedaan wordt voor een ander of voor de buurt. Ondanks een hele korte voorbereidingstijd wordt het een mooie dag met veel positiviteit. Samen met een aantal andere mensen zit ik in de organisatie en ik ben er trots op dat er zoveel (vrijwilligerswerk) mogelijk is.

Later bij de afterparty blijkt echter dat deze dag een keerzijde heeft. Iemand kon het leven niet meer aan en wilde daarom niet verder. Waar je je ‘s ochtends nog samen krachtig waant, voel je je ‘s middags ineens samen machteloos.

Wat je ook doet, het lijken ineens hele kleine druppels op een gloeiende plaat, die geen verschil maken.
Toch weten we uit ervaring ook dat heel veel druppels samen een flinke bui kunnen opleveren, die die spreekwoordelijke gloeiende plaat toch echt kunnen afkoelen. We hebben elkaar daarvoor alleen wel heel erg nodig! Want dat lukt alleen samen!

Elke dag leven!? Ja, en elke dag ook ‘samen’leven! Niet alleen in je eigen gezinsverband, maar juist ook om je heen kijkend naar anderen die het ‘samenleven met iemand’ als gemis ervaren!

Eigen kleur

Voor onze 2 prachtige kids:

Je bent net als ik, en toch zo anders.
Ik herken de patronen, maar zie ook de accenten.
Details die van jou zijn, in een eigen kleur.
Ik kan er eindeloos naar kijken, zoveel te ontdekken.
Leer me je kennen en vertel je verhaal
Laat je me toe, even heel dichtbij?

(uit Happinez 2013, jrg. 11, nr 3 p. 12)

Klagen

Altijd is er wel iets te klagen. Klagen kent vele vormen. Bijv. vandaag is het mooi zonnig weer, maar het is toch wel erg fris! Er zit een negatieve ondertoon in een positief verhaal. Ik doe het zelf ook met enige regelmaat.

Als je regelmatig lichamelijke ongemakken en klachten hebt en deze naar je omgeving toe ook ventileert, word je ook al snel als klager bestempeld. Maar wanneer benoem je een feit en wanneer word je een klager. Ik vind het soms een lastige dunne scheidslijn.

Vandaag ga ik in ieder geval op mijn taalgebruik letten. Kijken of ik het woordje ‘maar’ kan vermijden.

Checklist

Het leven volgt niet via checklists hoewel het soms wel handig kan zijn om je weer eens bewust te worden van iets. Zo kan je die sleur doorbreken die funest is voor ècht leven!

Warmte:

  • ‘ik hou van je’ zeggen
  • een knuffel of zoen geven
  • laten weten dat je zelf een knuffel of zoen wilt
  • laten merken dat je blij bent dat de ander er is
  • samen lachen en ergens van genieten
  • de andere een plezier doen (kopje thee, compliment, iets ‘uit handen nemen’)

Gezellig samen zijn:

  • Met elkaar praten
  • Samen iets leuks doen
  • Samen aan een klus werken
  • Leuke herinneringen ophalen
  • Als stel op stap gaan

Respect:

  • Luisteren naar de mening van de ander
  • Vertrouwen hebben in de ander
  • De ander trots aan vrienden en familie voorstellen
  • Bedanken voor de dingen die de ander voor je doet

Uitwisselen van ideëen:

  • Vertellen hoe je dag is geweest
  • Vragen naar de dag van de ander
  • Je mening geven
  • Je gevoelens uit
  • Laten weten waar je mee bezig bent
  • Praten over wederzijdse interesses

Hulp:

  • Iets doen om de ander tijd of energie te besparen
  • Meedenken met de ander

Bron: Sanders, Markie-Dadds en Turner (2005). Positief opvoeden van Triple P, module Partnersteun.

 

Reunië

Met deze blog wil ik meer in het hier en nu leven. Voor vandaag heb ik me laten verleiden om even terug te gaan in de tijd. Herinneringen ophalen, opnieuw leuke (en eerlijkheidshalve ook wel minder leuke) mensen ontmoeten. Bijkletsen en soms wat oppervlakkig geneuzel. Lekker eten en drinken en leuke muziek. Bovenal een leuk feestje en voor herhaling vatbaar, want alle leuke mensen heb ik nog niet eens gesproken.

 

Aandacht

Soms maak ik de fout van teveel aandacht. Zoals vandaag. Het is woensdagmiddag en er komt iemand spelen bij de jongste. De vorige keer ging het al niet lekker. Ik dacht toen nog dat het te maken had met het leeftijdsverschil.

Mentaal heb ik me al enigszins voorbereid (ook niet handig ivm self fullfilling prophecy). Het eten gaat lekker, al merk ik daar al dat het gedrag anders is dan anders (eet veel meer dan normaal).

Dan het spelen… of liever gezegd, het niet-spelen, maar de ander juist klieren. Ik grijp in en daar wordt het ook niet beter van. Ik begrijp het niet, want hoewel ze met (bekende) kinderen prima kan spelen, lijkt het met minder bekende kinderen toch lastiger te zijn.

Ik lees even snel wat tips door op internet en zie dat ik al een paar ‘regels’ overtreed. Dus ik breng ze papier en kleurpotloden en laat het maar even op z’n beloop.

Ze tolereren elkaar, maar echt gezellig is het eerst nog niet. Gelukkig, het is ook bijna half 4. Volgende keer beter.

 

Leven

Op de sterfdag van onze moeder staan we niet alleen stil bij haar ziekte en het einde van haar leven hier. We staan ook stil bij de wonderen van het leven en het lichaam in het hier en nu. Wat kan een mens soms veel aan! Ik denk dan in het bijzonder aan mijn neefje die herstelt van een ernstig ongeluk. Gelukkig weet je alles niet van te voren. In het ‘hier en nu’ blijven is daarom het verstandigst, maar soms o zo moeilijk…

Angst

De hond ‘zeurt’ om aandacht, tenminste iets anders kan ik niet bedenken want er liggen nog brokjes in de bak, er is nog voldoende vers water, ze is net uitgelaten en toch gaat ze niet rustig liggen zoals anders. Wat kan er aan de hand zijn?

Ze is behoorlijk ziek en ik merk dat ik meer en meer afstand ga nemen. Ik verzorg haar nog heel goed, maar vind echt contact maken lastig worden. Ik vind haar door haar omstandigheden zelfs te vies geworden om lekker mee te kroelen. Iets wat huisgenoten al wel vaker opmerkten, maar waar ik tot nu toe nog altijd, langs of doorheen kon kijken.

Lief en leed heb ik met haar gedeeld. Ze was vooral in het begin een soort substituut voor ander gemis. Ik was en ben stapelgek op haar, maar toch….

Als ik er wat dieper in duik, merk ik dat de achterliggende oorzaak van mijn gedrag is dat ik bang ben voor het naderen van het zoveelste verlies en de pijn die daarmee gepaard gaat.

Al surfend kom ik een mooie en leerzame beschrijving tegen over angst en liefde. Het slaat naar mijn idee de spijker op z’n kop. Want zoals ik al beschrijf blokkeert de angst voor het verlies, het uiten van mijn liefde voor haar.

‘Het pad naar boven, met alle positieve emoties: hoop, blijdschap, vertrouwen, liefde. Hoe langer je op dit pad blijft, hoe dieper de positieve emoties die je voelt.’

Mijn hond verdient de liefde en ook voor mezelf is het goed, want leven met angst is geen leven!