Fijne jeugd

 A happy childhood

It’s never too late to have a happy childhood.

Your childhood is not defined

by what you did or what happened to you,

it’s the memories you choose to dwell on.

Banish ideas that darken your past

and you will brighten your future.

Michael Josephon

Leerstijl

lees over diverse leerstijlen en ontdek ook m’n eigen daarbij, lijkt bijna een gouden combinatie als je onderstaand plaatje mag geloven: soms een dromer, dan weer een doener.

De praktijk is wel eens anders… volgens mij heb je elkaar allemaal nodig (dus ook de denkers en de beslissers zijn van belang).

Dus Kolb: ik denk dat het m’n beste besluit ooit wordt om gewoon te blijven doen en te blijven dromen;-) dreams

Toch hoop

het water uit de bron
is opgedroogd

het vuur van de zon
is uitgedoofd

de vlinders
van verlangen
zijn stuk voor stuk
gevangen

in het donker
begint stil
licht geflonker

zie de maan
miljoenen sterren
gaan aan…

(herkomst onbekend)

Ervaar het maar

Vertrouw op het niet – weten

niet – weten hoe

niet – weten wat

laat de binnenwereld

de buitenwereld zijn

laat je stralen,

laat je dansen

op de liefde voor het nieuwe leven!

Door: Marijtje van der Horst

Kroon

Ik ben 24 jaar en eindelijk na vele jaren buikpijn en buikkrampen, krijgen mijn klachten een naam. Doodziek voel ik me dan en ik ben doodmoe. Werken lukt al een poos niet meer en ik lig bijna de hele dag op bed. Ik heb ondraaglijke pijn en een gang naar de wc lijkt eerder op een bevalling dan op ont-last-ing. De artsen denken eerst aan aambeien maar een kweek brengt ander nieuws.

Vertwijfeld heb ik me dan al een poos afgevraagd welke enge ziekte ik zou kunnen hebben. Natuurlijk vrees ik voor een soort kanker. God zij dank het blijkt gelukkig iets anders. De ziekte van Crohn wordt het genoemd. Sindsdien voel ik me soms letterlijk gekroond. De ene keer in positieve zin, als het me een nieuw wijs inzicht oplevert. De andere keer knelt het gewoon aan alle kanten van mijn lijf.

Na de eerste opluchting, ik kan er immers gewoon mee blijven leven, komt de knockout. Bij het bezoek aan de behandelend arts krijg ik medicijnen voorgeschreven met als bijsluiter van de arts de mededeling: Deze moet je slikken tot je dood, doe je dat niet dan heb ik er meer dààraan dood zien gaan dan wanneer ze het middel bleven slikken. Pff… alsof ik een levenslang vonnis te horen krijg.

Ondersteboven van dit nieuws ga ik naar huis. Ik sluit me op met de Crohn in en op m’n hoofd. Verdiep me in alles wat erover geschreven is en ontdek langzaamaan dat het gevoel van opluchting dat ik had toen ik de diagnose kreeg, niet helemaal terecht is. Ok, ik blijf dan wel leven, er is geen direct gevaar, maar in welke omstandigheden?
Kan ik ooit weer werken… kinderen krijgen….. uitgaan… of gewoon onbezorgd genieten van het leven zoals vroeger? Continue reading

Zuurstof

Het lijkt zo gewoon, adem in, adem uit. Tot je last krijgt van benauwdheidsklachten…. Dan staat ademen ineens gelijk aan overleven. Je voelt je machteloos en vraagt je af òf en wanneer het beter gaat worden. Mensen die het gevoel niet kennen wordt aangeraden eens een poosje door een rietje te gaan ademen; ongeveer dat gevoel…. Het gekke is juist dat bij bijvoorbeeld astma niet het inademen het probleem is (ook al voelt en lijkt dat wel zo), maar dat juist de uitademing niet goed is. Loslaten is dan een toverwoord, maar o zo moeilijk en soms zonder hulp van buitenaf in de vorm van medicijnen ook niet meer zo maar mogelijk. Ik moest er aan denken toen ik deze afbeelding tegenkwam. Ook dat gaat over loslaten…

bad day

Loslaten van het machteloze gevoel dat je denkt dat het nooit over zal gaan… Loslaten van het groter maken van het probleem dan alleen de dag van vandaag… Loslaten… niet alleen moeilijk voor een astma patient. Het is in heel veel andere omstandigheden ook moeilijk, maar altijd het proberen waard!

Spelen

Waarom verleren we het spelen
als we groter worden.

Waarom worden we zo gauw serieus
als we volwassen zijn.

Waarom…?

Als we de speelsheid van ons kind zijn
vast kunnen houden.

Als we de ongedwongenheid van ons kind zijn
kunnen bewaren.
Als…?

Dan wordt het leven vanzelf weer lichter.
Dan wordt het leven vanzelf weer luchtiger.
Dan wordt het leven vanzelf weer liever.
Dan…!

of liever toch

Nu…?!

 

Schrijven

Je kan schrijven voor jezelf
da’s veilig.

Je kan schrijven voor een ander
da’s verbindend.

Je kan schrijven zonder doel
da’s speelsheid.

Je kan schrijven
da’s positief.

Positief

Soms sluipt het er gewoon weer in en moet je jezelf weer tot de orde roepen. Het is vervelend als het in je natuur zit, maar dat wil niet zeggen dat je er ook mee moet (leren) leven.

Voor sommige mensen is het glas vanzelfsprekend halfvol, voor anderen is het halfleeg.

Als iemand mij zou vragen naar deze vergelijking met het glas zou ik zeker weten halfvol zeggen. Toch betrap ik me er regelmatig op dat in mijn denken en in de dingen die ik zeg of waar ik over praat, het glas voor mij eerder half leeg lijkt te zijn. Ik benoem wel positieve dingen, maar tegelijk wordt het negatieve ook benadrukt.

Er is dus kennelijk een verschil tussen weten wat een wenselijk antwoord is en weten waar je zelf als mens voor staat.

Nu ik dat weet (en het als feit accepteer) kan ik dus beter eerlijk zijn. Van daaruit kan ik bouwen aan meer positiviteit.

Vaak heeft het negatieve bij mij te maken met angst voor dingen. Zodra de angst wordt losgelaten en verdwijnt, komt het plezier en daarmee de positiviteit terug.

Ben ik toch ook onbewust bezig met omdenken?

 

Klagen

Altijd is er wel iets te klagen. Klagen kent vele vormen. Bijv. vandaag is het mooi zonnig weer, maar het is toch wel erg fris! Er zit een negatieve ondertoon in een positief verhaal. Ik doe het zelf ook met enige regelmaat.

Als je regelmatig lichamelijke ongemakken en klachten hebt en deze naar je omgeving toe ook ventileert, word je ook al snel als klager bestempeld. Maar wanneer benoem je een feit en wanneer word je een klager. Ik vind het soms een lastige dunne scheidslijn.

Vandaag ga ik in ieder geval op mijn taalgebruik letten. Kijken of ik het woordje ‘maar’ kan vermijden.

Zeuren

Zeuren levert negatieve energie op die ècht leven in de weg staat. Toch doen we het zo vaak. Onlangs las ik een artikel van een vrouw die zich had voorgenomen een maand lang niet te gaan zeuren tegen haar man en te kijken welk effect dat had. En dat effect verbaasde haar oprecht!

Vanochtend lees ik een mail van mijn man en wil op een zeurtoon gaan reageren. Hij had een etentje thuis met vrienden geregeld zonder mij er vooraf in te kennen. Ineens schiet me dat artikel te binnen en bedenk ik me. De mail wordt gewist en een vrolijkere variant wordt alsnog gestuurd. Zo wordt deze dag niet verpest, maar ook het etentje zelf krijgt geen negatieve lading. Want eigenlijk heb ik er best zin in!

If you don’t like something, change it.
If you can’t change it, change your attitude.
Don’t complain…

Lachen

Voor vandaag neem ik me voor om meer te gaan lachen en meer humor toe te passen. Niet voor niets is de uitdrukking, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Nou in dat geval wordt het hoog tijd.

Gisteren nog wel even gelachen toen m’n jongste de duim opstak op een heel volwassen manier. Dat was echt een hart onder de riem ;-)

Op naar vandaag!