Onrust

Gekriebel aan m’n borstkas
trillende handen
wiebelende voeten
trappelende benen
druppels op m’n voorhoofd
zweet in m’n handen.

Mijn lijf is bewapend tot z’n tanden
waarom
wat maakt me gek
wat maakt me zo onrustig
doe toch es normaal.

Ogen gericht op de muur
wat een blokkade
waarom draai ik me niet om
en zie wat de wereld
mij te bieden heeft?

Ik wi niet de hele wereld zien
ik wil mezelf zien.
Niet het beeld in de spiegel
is van belang
maar te weten wat er
diep van binnen
in mij schuilt
aan kracht
aan moed
aan licht.

Tegelijk bang dat wanneer
ik naar mezelf kijk
diep van binnen
dat ik niet
de kracht, moed of het licht zie
maar juist de donkere kant.

Liefhebben is loslaten / loslaten is liefhebben

Hieronder een naar mijn idee moderne vertaling van een aloude bijbeltekst over liefde. Onderstaande tekst zag ik bij Herniz en in overleg met haar mag deze een plek hebben op mijn site. Mooie woorden!

Maar om een ander en jezelf echt lief te kunnen hebben, is het fijn om eerst je eigen oude zeer, trauma’s of pijnlijke ervaringen los te kunnen laten. Als je dat zelf kunt is dat heel mooi, anders kan Herniz je daarbij helpen.

Loslaten Continue reading

Zuurstof

Het lijkt zo gewoon, adem in, adem uit. Tot je last krijgt van benauwdheidsklachten…. Dan staat ademen ineens gelijk aan overleven. Je voelt je machteloos en vraagt je af òf en wanneer het beter gaat worden. Mensen die het gevoel niet kennen wordt aangeraden eens een poosje door een rietje te gaan ademen; ongeveer dat gevoel…. Het gekke is juist dat bij bijvoorbeeld astma niet het inademen het probleem is (ook al voelt en lijkt dat wel zo), maar dat juist de uitademing niet goed is. Loslaten is dan een toverwoord, maar o zo moeilijk en soms zonder hulp van buitenaf in de vorm van medicijnen ook niet meer zo maar mogelijk. Ik moest er aan denken toen ik deze afbeelding tegenkwam. Ook dat gaat over loslaten…

bad day

Loslaten van het machteloze gevoel dat je denkt dat het nooit over zal gaan… Loslaten van het groter maken van het probleem dan alleen de dag van vandaag… Loslaten… niet alleen moeilijk voor een astma patient. Het is in heel veel andere omstandigheden ook moeilijk, maar altijd het proberen waard!

Lente

Het voelt als lente en het is ook lente.
Op school las ik een verhaaltje voor
over een kuikentje dat uit een ei kruipt.
De lente hangt in de lucht!

En ineens bekruipt me het gevoel om
net als dat kleine gele donzen wezentje
te kunnen schuilen in een mooie gladde harde schil.
Wat een veilig gevoel!

Zelf je moment bepalen waarop je naar buiten komt, klaar
om na een tussenstop onder moeder’s vleugels
de wijde wereld in te trekken.
Wat een vrij gevoel!

Als de eerste zonnestralen na de winter periode
weer volop doorbreken, gebeurt er iets bijzonders met mensen.
Ze worden milder en vriendelijker naar elkaar.
Wat een vrolijk gevoel!

Het is weer hoog tijd voor de lente!

Eng bos

We lopen met z’n drieëen in het bos. Het is al wat laat in de middag en een wat donkere dag met veel wind.

Hoog boven in de bomen fluit en giert de wind een angstaanjagend lied. Onder onze voeten knappen de takjes en dennenappels net even te hard in het verder zo stille bos.

We zullen verdwalen als we nog verder gaan. Plots zijn er twee mannen, de schrik zit er nu echt goed in.

Ze verdwijnen ook weer net zo snel als ze kwamen. Maar kijk, daar voor ons! Daar tussen die bomen! Dat lijkt wel een gezicht daar in de verte! Het bos wordt steeds donkerder en enger. Hoog tijd om terug te gaan.

We draaien ons om en volgen een lichter pad. We zijn weer lekker met z’n drieëen, verder is er niemand in dit deel van het bos.

Als we even stil staan en stoppen met praten, horen we een mooi concert van vogelgeluiden. De ruisende bomen doen denken aan de geluiden van de zee.

We draaien ons om en zien op ons pad mooie spullen voor een knutselwerkje.

Langzaamaan verandert er iets. We herkennen de weg weer waar we eerst met de auto reden. We zijn weer bijna terug.

Terug bij onze eigen veiligheid…