Kroon

Ik ben 24 jaar en eindelijk na vele jaren buikpijn en buikkrampen, krijgen mijn klachten een naam. Doodziek voel ik me dan en ik ben doodmoe. Werken lukt al een poos niet meer en ik lig bijna de hele dag op bed. Ik heb ondraaglijke pijn en een gang naar de wc lijkt eerder op een bevalling dan op ont-last-ing. De artsen denken eerst aan aambeien maar een kweek brengt ander nieuws.

Vertwijfeld heb ik me dan al een poos afgevraagd welke enge ziekte ik zou kunnen hebben. Natuurlijk vrees ik voor een soort kanker. God zij dank het blijkt gelukkig iets anders. De ziekte van Crohn wordt het genoemd. Sindsdien voel ik me soms letterlijk gekroond. De ene keer in positieve zin, als het me een nieuw wijs inzicht oplevert. De andere keer knelt het gewoon aan alle kanten van mijn lijf.

Na de eerste opluchting, ik kan er immers gewoon mee blijven leven, komt de knockout. Bij het bezoek aan de behandelend arts krijg ik medicijnen voorgeschreven met als bijsluiter van de arts de mededeling: Deze moet je slikken tot je dood, doe je dat niet dan heb ik er meer dààraan dood zien gaan dan wanneer ze het middel bleven slikken. Pff… alsof ik een levenslang vonnis te horen krijg.

Ondersteboven van dit nieuws ga ik naar huis. Ik sluit me op met de Crohn in en op m’n hoofd. Verdiep me in alles wat erover geschreven is en ontdek langzaamaan dat het gevoel van opluchting dat ik had toen ik de diagnose kreeg, niet helemaal terecht is. Ok, ik blijf dan wel leven, er is geen direct gevaar, maar in welke omstandigheden?
Kan ik ooit weer werken… kinderen krijgen….. uitgaan… of gewoon onbezorgd genieten van het leven zoals vroeger?

Als kind had ik al ‘gedeald’ met een andere chronische ziekte. Daarvoor kreeg ik ook onderhoudsmedicatie en in de puberteit had ik die laten staan en dat ging al jaren erg goed. Maar toch… die Crohn… die is van een andere omvang en grootte lijkt het.

Voor mijn gevoel stond het niet op zichzelf en dus ging ik verder kijken. Ik redeneerde dat een migraine aanval ook niet bestreden wordt met veel lawaai of fel licht. Dus ging ik een dieet volgen waardoor mijn darmen tot rust konden komen en zo ik zelf ook. Ik ging uit van een holistische visie op de diagnose die ik had gekregen. Heel bewust koos ik ervoor dat ik een ziekte/diagnose had, maar dat ik geen patiënt was. Sommige mensen noemen zich een Crohnpatiënt. Dat wilde ik niet.

Ik bewandelde verschillende paden, kwam met van alles in aanraking uit het alternatieve circuit en groeide als mens boven mijn ziekte uit. Is het nu ruim 20 jaar later weg? Nee maar ik ben in eerste instantie weer Jolanda en pas in een later stadium realiseer ik me dat ik twee chronische (??) ziektes heb. Van beide heb ik relatief weinig last meer en medicijnen voor de Crohn slik ik al meer dan 10 jaar niet meer* en ik word er al helemaal niet meer door beperkt. Ik LEEF en geniet weer volop!

Ik ben dus bovenal niet de ziekte geworden en ga er nog steeds vanuit dat er ook een dag zal komen waarin ik me helemaal ontCrohnd weet. Als alle inspanningen, alle moeite om nieuwe gezondere denkpatronen te leren, alle veranderingen in mijn leven leiden tot een nieuwe herziene diagnose.

Dan (be)dank ik voor de Crohn!

 

* mijn voormalig behandelend arts is op de hoogte hiervan en gaf 10 jaar na het eerst consult aan, dat sommige mensen toch ook best wel zonder kunnen….dus zonder dat ze aan de gevolgen van niet slikken dood gaan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>