Gestolde tijd

Ik zou het graag willen!
Een soort vacuüm waar je alleen met jezelf bent.
Als een rups in een cocon nog voordat hij transformeert tot vlinder.
Gewoon ZIJN!

Waarom zoek ik dat dan niet. Het ligt in mijn bereik.

Ik kan gaan zitten, in lotushouding als ik dat wil.
Ik kan gaan mediteren en thuiskomen waar ik wil.
Ik kan verstillen…
Ik kan…

Ik kan het niet en doe het niet en vraag me vertwijfeld af wat me tegenhoudt.

TIJD!?

Ik wil eerst nog even dit of even dat doen.
Ik denk dat iets of iemand anders dan mezelf veel belangrijker is!
Ik wil dat als ik stil sta de rest van de wereld ook stil staat…
Ik wil niets van het leven missen…
Ik wil….

Ik denk dat ik pas tijd neem als ik dood ben en verlang daar ook wel eens naar.
Het verlangen te verstillen, in mezelf, thuiskomen in het niets van jezelf, geen gedachten,
geen ego meer en dat ondertussen (nou ja niet de hele wereld, maar toch best een aantal mensen) ook even stil blijven staan.

Alles en iedereen even stil, bijna bevroren en aan de grond genageld stil.
Ineens beseffend dat niets anders belangrijker is dan jezelf.
Dat tijd niet van waarde is, maar juist jij en die andere mens!
Die ander waar je net nog aan voorbij liep omdat jij geen tijd had. Continue reading

Liefhebben is loslaten / loslaten is liefhebben

Hieronder een naar mijn idee moderne vertaling van een aloude bijbeltekst over liefde. Onderstaande tekst zag ik bij Herniz en in overleg met haar mag deze een plek hebben op mijn site. Mooie woorden!

Maar om een ander en jezelf echt lief te kunnen hebben, is het fijn om eerst je eigen oude zeer, trauma’s of pijnlijke ervaringen los te kunnen laten. Als je dat zelf kunt is dat heel mooi, anders kan Herniz je daarbij helpen.

Loslaten Continue reading

Laten vieren

Over het opvoeden van kinderen zijn hele (dikke) boekwerken geschreven. Iedere professor of opvoedkundige heeft daar zo zijn of haar eigen theorieën over. Met allerlei voorbeelden wordt de (nieuwe) methodiek en aanpak gestaafd. Soms werkt het (even). Maar vele boeken verder heb ik nog steeds het gevoel dat ik dè handleiding van ons kind nog niet heb kunnen achterhalen.

Maar hoe simpel kan het ook. Krijg tijdens het winkelen ongevraagd opvoedkundig advies. Niet belerend, niet corrigerend, gewoon concluderend:

sturen en laten vieren

Ligt hierin dan het geheim? Deze 4 woorden geven in ieder geval wel heel kort en krachtig weer wat een groot deel van de essentie van het opvoeden is. Anno 20xx komt er wellicht nog wat meer bij om de hoek kijken, maar toch voor alle leeftijden geldt, op tijd sturen en op tijd (de teugels, de kinderen of allebei) laten vieren.

Jammer dat ik altijd overal laat mee ben.

Maar ik stuur mezelf wel bij en vier het leven als het kan. Dat is zeker!

 

Beker

De beker die ik vasthoud lijkt in mijn handen steeds zachter te worden. Komt het door de warmte van mijn handen? Ik zet de beker weg en blijf gebiologeerd door dit fenomeen er naar kijken. Langzaam loopt de koffie er uit en voor mijn ogen zie ik de beker veranderen in een soort schaaltje met een tuitje. Voorzichtig probeer ik het te pakken, bang dat het laatste restje koffie ook verloren gaat.

In mijn handen lijkt het ineens van was, want opnieuw zet een veranderingsproces zich in gang. Ik plaats de beker opnieuw terug op tafel. De koffie heb ik eruit gegooid. Die lust ik al lang niet meer. Dit is te bizar. Niemand zal me geloven!

Het tuitje van het bakje komt nu tot leven lijkt het. Ik tuur en kijk of ik in de nieuwe contouren al iets kan ontdekken van de nieuwe vorm. De zijkanten van het bakje lijken zich te vouwen en sluiten het nu af aan de bovenkant. Als versteend zittend op mijn stoel, kijk ik naar het wonder dat zich voor mij op tafel afspeelt.

Ik durf de beker die het eens was nu niet meer op te pakken. Te bang ben ik dat ik iets aan dit schouwspel verstoor. Of misschien ben ik stiekem wel bang dat het bezit van mij neemt en mij zal veranderen. Verlamd van plotselinge angst kijk ik toe. Mijn ogen wijd gespert, de beker of het bakje nu geen moment meer uit het oog verliezend, mijn benen in een soort starthouding, klaar om weg te springen als dat nodig is. Tegelijk besef ik dat ze te slap zijn en me nu niet zullen kunnen dragen. Wat staat me te wachten?

Vòòr mij is de beker klaar lijkt het. Tenminste de laatste seconden zie ik geen verandering meer. De kleuren die eens de strepen op de zijkant vormden, zijn vermengd en geven het geheel nu een soort vleeskleurig aanblik met in het midden 1 rood vlak. Wacht… het beweegt nog steeds. Het is nog niet klaar.

Ik houd mijn adem in merk ik en blijf kijken. Het rode vlak begint een beetje te wijken, alsof het een soort spaarpot wordt, met een klein gleufje in het midden. Te klein om naar binnen te kunnen kijken, dat weer wel, maar toch biedt het een hele kleine opening.

Ik merk dat mijn lichaam zich hierdoor ook weer iets ontspant. Ook bij mij ontstaat weer een opening en iets van de nieuwsgierige verwondering die ik eerst voelde, toen de beker begon te veranderen, maakt zich opnieuw van mij meester. Ik buk me iets naar voren om het rode vlak beter te kunnen bekijken.

Nog net zie ik wat kleine verticale streepjes, de kleurtjes die eerst onderaan de beker waren, flitst het door me heen. Dan worden m’n benen opnieuw slap en zit ik helemaal te trillen. Het rode vlak dringt zich aan me op en kust mijn mond…

Een nieuwe dag is aangebroken. Naast mijn bed ligt een beker met kleine verticale streepjes op de grond.

Ruimte

Schep nieuwe vrijheid
in mij

bevrijd mij van wie
mij zo diep kwetste

bevrijd mij van wie
mij bedreigde

geef mij de ruimte
om niet in
de ban te blijven
van wie mij zo ontwrichtte

bijna ging ik te gronde

dat ik hem los kan laten
nieuwe ruimte
kan vieren

(Marinus van den Berg – Met hoofd hart en handen: spiritualiteit voor elke dag p. 14)

De stem van je hart

Wanneer er weer nieuwe wegen voor je open liggen
en je niet weet welke je moet nemen
sla er dan niet op goed geluk één in
maar ga zitten en wacht.

Haal vol vertrouwen net zo diep adem
als je adem hebt gehaald op de dag dat je ter wereld kwam
zonder je door iets te laten afleiden.

Wacht en blijf wachten.
Beweeg je niet; wees stil en luister naar je hart.
Wanneer dat dan tot je spreekt, sta op en volg zijn stem.

(Susanna Tamaro – De stem van je hart)

Zuurstof

Het lijkt zo gewoon, adem in, adem uit. Tot je last krijgt van benauwdheidsklachten…. Dan staat ademen ineens gelijk aan overleven. Je voelt je machteloos en vraagt je af òf en wanneer het beter gaat worden. Mensen die het gevoel niet kennen wordt aangeraden eens een poosje door een rietje te gaan ademen; ongeveer dat gevoel…. Het gekke is juist dat bij bijvoorbeeld astma niet het inademen het probleem is (ook al voelt en lijkt dat wel zo), maar dat juist de uitademing niet goed is. Loslaten is dan een toverwoord, maar o zo moeilijk en soms zonder hulp van buitenaf in de vorm van medicijnen ook niet meer zo maar mogelijk. Ik moest er aan denken toen ik deze afbeelding tegenkwam. Ook dat gaat over loslaten…

bad day

Loslaten van het machteloze gevoel dat je denkt dat het nooit over zal gaan… Loslaten van het groter maken van het probleem dan alleen de dag van vandaag… Loslaten… niet alleen moeilijk voor een astma patient. Het is in heel veel andere omstandigheden ook moeilijk, maar altijd het proberen waard!

Nu

Een simpel woord van twee letters: nu.
Maar de manier waarop het wordt gezegd
geeft inhoud en betekenis.

Nu!
Nu?
Nu…
Nu

 

Spelen

Waarom verleren we het spelen
als we groter worden.

Waarom worden we zo gauw serieus
als we volwassen zijn.

Waarom…?

Als we de speelsheid van ons kind zijn
vast kunnen houden.

Als we de ongedwongenheid van ons kind zijn
kunnen bewaren.
Als…?

Dan wordt het leven vanzelf weer lichter.
Dan wordt het leven vanzelf weer luchtiger.
Dan wordt het leven vanzelf weer liever.
Dan…!

of liever toch

Nu…?!

 

Licht van binnen

Gun jezelf
wat meer licht
wat meer ruimte.

Geef jezelf
wat meer ruimte
wat meer warmte.

Laat het zien
laat het horen
laat het voelen
laat je gaan.

Je bent bedoeld
om te stralen
om liefde te ontvangen
om het te delen
om jezelf te zijn.

Lente

Het voelt als lente en het is ook lente.
Op school las ik een verhaaltje voor
over een kuikentje dat uit een ei kruipt.
De lente hangt in de lucht!

En ineens bekruipt me het gevoel om
net als dat kleine gele donzen wezentje
te kunnen schuilen in een mooie gladde harde schil.
Wat een veilig gevoel!

Zelf je moment bepalen waarop je naar buiten komt, klaar
om na een tussenstop onder moeder’s vleugels
de wijde wereld in te trekken.
Wat een vrij gevoel!

Als de eerste zonnestralen na de winter periode
weer volop doorbreken, gebeurt er iets bijzonders met mensen.
Ze worden milder en vriendelijker naar elkaar.
Wat een vrolijk gevoel!

Het is weer hoog tijd voor de lente!

Eng bos

We lopen met z’n drieëen in het bos. Het is al wat laat in de middag en een wat donkere dag met veel wind.

Hoog boven in de bomen fluit en giert de wind een angstaanjagend lied. Onder onze voeten knappen de takjes en dennenappels net even te hard in het verder zo stille bos.

We zullen verdwalen als we nog verder gaan. Plots zijn er twee mannen, de schrik zit er nu echt goed in.

Ze verdwijnen ook weer net zo snel als ze kwamen. Maar kijk, daar voor ons! Daar tussen die bomen! Dat lijkt wel een gezicht daar in de verte! Het bos wordt steeds donkerder en enger. Hoog tijd om terug te gaan.

We draaien ons om en volgen een lichter pad. We zijn weer lekker met z’n drieëen, verder is er niemand in dit deel van het bos.

Als we even stil staan en stoppen met praten, horen we een mooi concert van vogelgeluiden. De ruisende bomen doen denken aan de geluiden van de zee.

We draaien ons om en zien op ons pad mooie spullen voor een knutselwerkje.

Langzaamaan verandert er iets. We herkennen de weg weer waar we eerst met de auto reden. We zijn weer bijna terug.

Terug bij onze eigen veiligheid…

Schrijven

Je kan schrijven voor jezelf
da’s veilig.

Je kan schrijven voor een ander
da’s verbindend.

Je kan schrijven zonder doel
da’s speelsheid.

Je kan schrijven
da’s positief.

Raadsel

De tijd vliegt, maar de dagen gaan te traag.
Een jaar is zo voorbij, terwijl uren
elk wel een eeuwigheid lijken te duren,
en morgen wordt als gister en vandaag.

De mens is niet gelukkig van nature,
en kwelt zichzelf met steeds dezelfde vraag
waarop geen antwoord is. Je zou zo graag
iets door de spiegel zien, maar blijft turen.

Er valt geen enkel onheil te vermijden,
en dat de dood komt, is een zekerheid
waaraan je geen gedachte meer wilt wijden.

Je raakt de mensen en de dingen kwijt,
tot je het leven langzaam voelt verglijden
en deel wordt van het raadsel van de tijd.

Jean Pierre Rawie

Tijd

De tijd gaat voorbij
met passen en meten.
Met kansen berekenen
voor een langer bestaan.
De tijd gaat voorbij
je zou moeten weten.
Dat je de tijd moet vergeten
om de tijd te verslaan….

Liselore Gerritsen

Leegte

Leegte, een schone lei
Ruimte in je hoofd
Als je het leven laat gebeuren
is er plaats voor echte magie
Dan opent zich een wereld die oneindig is
en is alles mogelijk…

(Happinez, 2013 nr. 4 p. 12-17)