Verwachting

Ik wacht… en wacht… en wacht…

Ik ben niet ‘in verwachting’ zoals dat normaal gesproken heet.
Ik zit in procedure, dat u het maar even weet!

Het klinkt wat stijf en formeel,
en dat is het ook voor het grootste deel!

Maar toch als ik dan even bedenk hoe het straks zou kunnen zijn…, dan wordt ik zacht.
Ik vergeet al die stomme regeltjes en hoge heren en weet weer waarop ik wacht. Continue reading

Onrust

Gekriebel aan m’n borstkas
trillende handen
wiebelende voeten
trappelende benen
druppels op m’n voorhoofd
zweet in m’n handen.

Mijn lijf is bewapend tot z’n tanden
waarom
wat maakt me gek
wat maakt me zo onrustig
doe toch es normaal.

Ogen gericht op de muur
wat een blokkade
waarom draai ik me niet om
en zie wat de wereld
mij te bieden heeft?

Ik wi niet de hele wereld zien
ik wil mezelf zien.
Niet het beeld in de spiegel
is van belang
maar te weten wat er
diep van binnen
in mij schuilt
aan kracht
aan moed
aan licht.

Tegelijk bang dat wanneer
ik naar mezelf kijk
diep van binnen
dat ik niet
de kracht, moed of het licht zie
maar juist de donkere kant.

Kroon

Ik ben 24 jaar en eindelijk na vele jaren buikpijn en buikkrampen, krijgen mijn klachten een naam. Doodziek voel ik me dan en ik ben doodmoe. Werken lukt al een poos niet meer en ik lig bijna de hele dag op bed. Ik heb ondraaglijke pijn en een gang naar de wc lijkt eerder op een bevalling dan op ont-last-ing. De artsen denken eerst aan aambeien maar een kweek brengt ander nieuws.

Vertwijfeld heb ik me dan al een poos afgevraagd welke enge ziekte ik zou kunnen hebben. Natuurlijk vrees ik voor een soort kanker. God zij dank het blijkt gelukkig iets anders. De ziekte van Crohn wordt het genoemd. Sindsdien voel ik me soms letterlijk gekroond. De ene keer in positieve zin, als het me een nieuw wijs inzicht oplevert. De andere keer knelt het gewoon aan alle kanten van mijn lijf.

Na de eerste opluchting, ik kan er immers gewoon mee blijven leven, komt de knockout. Bij het bezoek aan de behandelend arts krijg ik medicijnen voorgeschreven met als bijsluiter van de arts de mededeling: Deze moet je slikken tot je dood, doe je dat niet dan heb ik er meer dààraan dood zien gaan dan wanneer ze het middel bleven slikken. Pff… alsof ik een levenslang vonnis te horen krijg.

Ondersteboven van dit nieuws ga ik naar huis. Ik sluit me op met de Crohn in en op m’n hoofd. Verdiep me in alles wat erover geschreven is en ontdek langzaamaan dat het gevoel van opluchting dat ik had toen ik de diagnose kreeg, niet helemaal terecht is. Ok, ik blijf dan wel leven, er is geen direct gevaar, maar in welke omstandigheden?
Kan ik ooit weer werken… kinderen krijgen….. uitgaan… of gewoon onbezorgd genieten van het leven zoals vroeger? Continue reading

Gestolde tijd

Ik zou het graag willen!
Een soort vacuüm waar je alleen met jezelf bent.
Als een rups in een cocon nog voordat hij transformeert tot vlinder.
Gewoon ZIJN!

Waarom zoek ik dat dan niet. Het ligt in mijn bereik.

Ik kan gaan zitten, in lotushouding als ik dat wil.
Ik kan gaan mediteren en thuiskomen waar ik wil.
Ik kan verstillen…
Ik kan…

Ik kan het niet en doe het niet en vraag me vertwijfeld af wat me tegenhoudt.

TIJD!?

Ik wil eerst nog even dit of even dat doen.
Ik denk dat iets of iemand anders dan mezelf veel belangrijker is!
Ik wil dat als ik stil sta de rest van de wereld ook stil staat…
Ik wil niets van het leven missen…
Ik wil….

Ik denk dat ik pas tijd neem als ik dood ben en verlang daar ook wel eens naar.
Het verlangen te verstillen, in mezelf, thuiskomen in het niets van jezelf, geen gedachten,
geen ego meer en dat ondertussen (nou ja niet de hele wereld, maar toch best een aantal mensen) ook even stil blijven staan.

Alles en iedereen even stil, bijna bevroren en aan de grond genageld stil.
Ineens beseffend dat niets anders belangrijker is dan jezelf.
Dat tijd niet van waarde is, maar juist jij en die andere mens!
Die ander waar je net nog aan voorbij liep omdat jij geen tijd had. Continue reading

Zuurstof

Het lijkt zo gewoon, adem in, adem uit. Tot je last krijgt van benauwdheidsklachten…. Dan staat ademen ineens gelijk aan overleven. Je voelt je machteloos en vraagt je af òf en wanneer het beter gaat worden. Mensen die het gevoel niet kennen wordt aangeraden eens een poosje door een rietje te gaan ademen; ongeveer dat gevoel…. Het gekke is juist dat bij bijvoorbeeld astma niet het inademen het probleem is (ook al voelt en lijkt dat wel zo), maar dat juist de uitademing niet goed is. Loslaten is dan een toverwoord, maar o zo moeilijk en soms zonder hulp van buitenaf in de vorm van medicijnen ook niet meer zo maar mogelijk. Ik moest er aan denken toen ik deze afbeelding tegenkwam. Ook dat gaat over loslaten…

bad day

Loslaten van het machteloze gevoel dat je denkt dat het nooit over zal gaan… Loslaten van het groter maken van het probleem dan alleen de dag van vandaag… Loslaten… niet alleen moeilijk voor een astma patient. Het is in heel veel andere omstandigheden ook moeilijk, maar altijd het proberen waard!

Lente

Het voelt als lente en het is ook lente.
Op school las ik een verhaaltje voor
over een kuikentje dat uit een ei kruipt.
De lente hangt in de lucht!

En ineens bekruipt me het gevoel om
net als dat kleine gele donzen wezentje
te kunnen schuilen in een mooie gladde harde schil.
Wat een veilig gevoel!

Zelf je moment bepalen waarop je naar buiten komt, klaar
om na een tussenstop onder moeder’s vleugels
de wijde wereld in te trekken.
Wat een vrij gevoel!

Als de eerste zonnestralen na de winter periode
weer volop doorbreken, gebeurt er iets bijzonders met mensen.
Ze worden milder en vriendelijker naar elkaar.
Wat een vrolijk gevoel!

Het is weer hoog tijd voor de lente!

Eigen kleur

Voor onze 2 prachtige kids:

Je bent net als ik, en toch zo anders.
Ik herken de patronen, maar zie ook de accenten.
Details die van jou zijn, in een eigen kleur.
Ik kan er eindeloos naar kijken, zoveel te ontdekken.
Leer me je kennen en vertel je verhaal
Laat je me toe, even heel dichtbij?

(uit Happinez 2013, jrg. 11, nr 3 p. 12)

Klagen

Altijd is er wel iets te klagen. Klagen kent vele vormen. Bijv. vandaag is het mooi zonnig weer, maar het is toch wel erg fris! Er zit een negatieve ondertoon in een positief verhaal. Ik doe het zelf ook met enige regelmaat.

Als je regelmatig lichamelijke ongemakken en klachten hebt en deze naar je omgeving toe ook ventileert, word je ook al snel als klager bestempeld. Maar wanneer benoem je een feit en wanneer word je een klager. Ik vind het soms een lastige dunne scheidslijn.

Vandaag ga ik in ieder geval op mijn taalgebruik letten. Kijken of ik het woordje ‘maar’ kan vermijden.

Lachen

Voor vandaag neem ik me voor om meer te gaan lachen en meer humor toe te passen. Niet voor niets is de uitdrukking, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Nou in dat geval wordt het hoog tijd.

Gisteren nog wel even gelachen toen m’n jongste de duim opstak op een heel volwassen manier. Dat was echt een hart onder de riem ;-)

Op naar vandaag!

Aandacht

Soms maak ik de fout van teveel aandacht. Zoals vandaag. Het is woensdagmiddag en er komt iemand spelen bij de jongste. De vorige keer ging het al niet lekker. Ik dacht toen nog dat het te maken had met het leeftijdsverschil.

Mentaal heb ik me al enigszins voorbereid (ook niet handig ivm self fullfilling prophecy). Het eten gaat lekker, al merk ik daar al dat het gedrag anders is dan anders (eet veel meer dan normaal).

Dan het spelen… of liever gezegd, het niet-spelen, maar de ander juist klieren. Ik grijp in en daar wordt het ook niet beter van. Ik begrijp het niet, want hoewel ze met (bekende) kinderen prima kan spelen, lijkt het met minder bekende kinderen toch lastiger te zijn.

Ik lees even snel wat tips door op internet en zie dat ik al een paar ‘regels’ overtreed. Dus ik breng ze papier en kleurpotloden en laat het maar even op z’n beloop.

Ze tolereren elkaar, maar echt gezellig is het eerst nog niet. Gelukkig, het is ook bijna half 4. Volgende keer beter.

 

Bellen

Vandaag een poos bijgekletst met m’n zus. Morgen is het twee jaar geleden dat onze moeder overleed. In die periode werd ik mede ook door andere omstandigheden bijna geleefd. Ze werd aan het begin van de zomervakantie opnieuw ziek en overleed aan het eind ervan. Hoewel ik het idee had dat ik er heel bewust mee bezig was, is er toch een en ander langs me heen gegaan zo bleek al pratend. Maar misschien ook omdat die momenten die op een ander de meeste indruk maakten, bij mij niet de meeste indruk hebben gemaakt. Feit is dat ze gemist wordt door ons allemaal, weliswaar op verschillende momenten, maar daarvoor zijn wij ook als mensen verschillend.

Angst

De hond ‘zeurt’ om aandacht, tenminste iets anders kan ik niet bedenken want er liggen nog brokjes in de bak, er is nog voldoende vers water, ze is net uitgelaten en toch gaat ze niet rustig liggen zoals anders. Wat kan er aan de hand zijn?

Ze is behoorlijk ziek en ik merk dat ik meer en meer afstand ga nemen. Ik verzorg haar nog heel goed, maar vind echt contact maken lastig worden. Ik vind haar door haar omstandigheden zelfs te vies geworden om lekker mee te kroelen. Iets wat huisgenoten al wel vaker opmerkten, maar waar ik tot nu toe nog altijd, langs of doorheen kon kijken.

Lief en leed heb ik met haar gedeeld. Ze was vooral in het begin een soort substituut voor ander gemis. Ik was en ben stapelgek op haar, maar toch….

Als ik er wat dieper in duik, merk ik dat de achterliggende oorzaak van mijn gedrag is dat ik bang ben voor het naderen van het zoveelste verlies en de pijn die daarmee gepaard gaat.

Al surfend kom ik een mooie en leerzame beschrijving tegen over angst en liefde. Het slaat naar mijn idee de spijker op z’n kop. Want zoals ik al beschrijf blokkeert de angst voor het verlies, het uiten van mijn liefde voor haar.

‘Het pad naar boven, met alle positieve emoties: hoop, blijdschap, vertrouwen, liefde. Hoe langer je op dit pad blijft, hoe dieper de positieve emoties die je voelt.’

Mijn hond verdient de liefde en ook voor mezelf is het goed, want leven met angst is geen leven!

 

CV

Voor het binnenhalen van een klus moest vandaag een CV gemaakt worden. Ik hou eerlijk gezegd niet van dat opgepoetste gedoe en volgens mij werkt het ook niet.

Misschien hou ik er ook niet van omdat ik het idee heb dat ik nog niet zoveel heb gedaan of kan, of ik word geïmponeerd door de CV van iemand anders.

Maar nu de CV bijna klaar is en ik het lijstje zo bekijk dan ben ik in ieder geval zelf al onder de indruk. Hopelijk geldt dat straks ook voor de ontvanger! Het is dus goed voor je gevoel van eigenwaarde om eens met zo’n bril naar je eigen carrière te kijken.

En toch… het meest trots ben ik op dat wat niet op de CV staat. Het doorzettingsvermogen dat nodig was, het gezin dat achter me staat en vele andere dingen, die zoveel belangrijker zijn dan een job of nieuwe klus.