Oogjes dicht

Precies vier jaar geleden sloot mijn moeder haar ogen voorgoed. Ze had al enkele dagen aan de morfinepomp gelegen, dus we wisten dat ze kwam te overlijden. Mijn dochtertje van destijds vier was er bij en schoot, na de laatste adem, als een duveltje uit een doosje naar voren om één ooglid snel omhoog te doen en te constateren op een manier zoals alleen kinderen dat eerlijk en confronterend kunnen uitdrukken: ‘ze is echt dood’.
Dood is iets wonderlijks. Bij mijn moeder konden we naar het moment toe ‘leven’. Toch komt ook dan pas later de echte rouw en die is soms rauw…

Op de meest vreemde momenten kan je plots overvallen worden door verdriet, woede, onbegrip en ongeloof… Soms wil je alleen maar snel doorgaan en heb je geen zin in al die emoties…. En dat kan, je kunt je ogen sluiten voor je tranen… je kan je woede wegslikken, je kan je onbegrip en ongeloof overschreeuwen met druk praten over van alles en nog wat, zelfs over de dood van je moeder… …en nog hoeft het je niet te raken.

Niet te raken in de zin van aanraken. Als emoties wel gevoeld mogen worden, vertaald zich dat naar alle uiteinden van je lijf. Je kan trillen van woede omdat er weer iemand die ongelofelijk waardeloze k… ziekte had. Je kan je ogen uit je kop janken van verdriet en gemis. Je kan je onbegrip en ongeloof voelen in al je spieren omdat je niet vooruit te branden bent…

Nee rouw doet veel met je, met jou en met je lijf! Maar als je het toelaat, dan heelt dat ook beetje bij beetje de wonden en de pijn.

Natuurlijk kan je ook gewoon doorstomen en net doen of er niets aan de hand is…!!. Of juist de herinnering aan een persoon zo levend houden, dat deze helemaal niet dood lijkt te zijn…

Maar vaak merk je er dan na verloop van tijd ook wat van in je lijf. Ongeuite emoties kunnen zich vertalen in bijvoorbeeld doofheid/blindheid/slechtziendheid (doof en blind zijn voor… of het niet onder ogen willen zien), maagproblemen (als het als een steen op de maag ligt) enz. Deze lichamelijke ongemakken gaan niet zo maar weg, tenminste niet zolang de onderliggende oorzaak niet is aangepakt.

Maar natuurlijk kunnen we voor deze signalen onze ogen ook sluiten….

Onze dochter wist al dat doodgaan iets anders is dan gaan slapen…

Beker

De beker die ik vasthoud lijkt in mijn handen steeds zachter te worden. Komt het door de warmte van mijn handen? Ik zet de beker weg en blijf gebiologeerd door dit fenomeen er naar kijken. Langzaam loopt de koffie er uit en voor mijn ogen zie ik de beker veranderen in een soort schaaltje met een tuitje. Voorzichtig probeer ik het te pakken, bang dat het laatste restje koffie ook verloren gaat.

In mijn handen lijkt het ineens van was, want opnieuw zet een veranderingsproces zich in gang. Ik plaats de beker opnieuw terug op tafel. De koffie heb ik eruit gegooid. Die lust ik al lang niet meer. Dit is te bizar. Niemand zal me geloven!

Het tuitje van het bakje komt nu tot leven lijkt het. Ik tuur en kijk of ik in de nieuwe contouren al iets kan ontdekken van de nieuwe vorm. De zijkanten van het bakje lijken zich te vouwen en sluiten het nu af aan de bovenkant. Als versteend zittend op mijn stoel, kijk ik naar het wonder dat zich voor mij op tafel afspeelt.

Ik durf de beker die het eens was nu niet meer op te pakken. Te bang ben ik dat ik iets aan dit schouwspel verstoor. Of misschien ben ik stiekem wel bang dat het bezit van mij neemt en mij zal veranderen. Verlamd van plotselinge angst kijk ik toe. Mijn ogen wijd gespert, de beker of het bakje nu geen moment meer uit het oog verliezend, mijn benen in een soort starthouding, klaar om weg te springen als dat nodig is. Tegelijk besef ik dat ze te slap zijn en me nu niet zullen kunnen dragen. Wat staat me te wachten?

Vòòr mij is de beker klaar lijkt het. Tenminste de laatste seconden zie ik geen verandering meer. De kleuren die eens de strepen op de zijkant vormden, zijn vermengd en geven het geheel nu een soort vleeskleurig aanblik met in het midden 1 rood vlak. Wacht… het beweegt nog steeds. Het is nog niet klaar.

Ik houd mijn adem in merk ik en blijf kijken. Het rode vlak begint een beetje te wijken, alsof het een soort spaarpot wordt, met een klein gleufje in het midden. Te klein om naar binnen te kunnen kijken, dat weer wel, maar toch biedt het een hele kleine opening.

Ik merk dat mijn lichaam zich hierdoor ook weer iets ontspant. Ook bij mij ontstaat weer een opening en iets van de nieuwsgierige verwondering die ik eerst voelde, toen de beker begon te veranderen, maakt zich opnieuw van mij meester. Ik buk me iets naar voren om het rode vlak beter te kunnen bekijken.

Nog net zie ik wat kleine verticale streepjes, de kleurtjes die eerst onderaan de beker waren, flitst het door me heen. Dan worden m’n benen opnieuw slap en zit ik helemaal te trillen. Het rode vlak dringt zich aan me op en kust mijn mond…

Een nieuwe dag is aangebroken. Naast mijn bed ligt een beker met kleine verticale streepjes op de grond.

Zuurstof

Het lijkt zo gewoon, adem in, adem uit. Tot je last krijgt van benauwdheidsklachten…. Dan staat ademen ineens gelijk aan overleven. Je voelt je machteloos en vraagt je af òf en wanneer het beter gaat worden. Mensen die het gevoel niet kennen wordt aangeraden eens een poosje door een rietje te gaan ademen; ongeveer dat gevoel…. Het gekke is juist dat bij bijvoorbeeld astma niet het inademen het probleem is (ook al voelt en lijkt dat wel zo), maar dat juist de uitademing niet goed is. Loslaten is dan een toverwoord, maar o zo moeilijk en soms zonder hulp van buitenaf in de vorm van medicijnen ook niet meer zo maar mogelijk. Ik moest er aan denken toen ik deze afbeelding tegenkwam. Ook dat gaat over loslaten…

bad day

Loslaten van het machteloze gevoel dat je denkt dat het nooit over zal gaan… Loslaten van het groter maken van het probleem dan alleen de dag van vandaag… Loslaten… niet alleen moeilijk voor een astma patient. Het is in heel veel andere omstandigheden ook moeilijk, maar altijd het proberen waard!

Lente

Het voelt als lente en het is ook lente.
Op school las ik een verhaaltje voor
over een kuikentje dat uit een ei kruipt.
De lente hangt in de lucht!

En ineens bekruipt me het gevoel om
net als dat kleine gele donzen wezentje
te kunnen schuilen in een mooie gladde harde schil.
Wat een veilig gevoel!

Zelf je moment bepalen waarop je naar buiten komt, klaar
om na een tussenstop onder moeder’s vleugels
de wijde wereld in te trekken.
Wat een vrij gevoel!

Als de eerste zonnestralen na de winter periode
weer volop doorbreken, gebeurt er iets bijzonders met mensen.
Ze worden milder en vriendelijker naar elkaar.
Wat een vrolijk gevoel!

Het is weer hoog tijd voor de lente!

Eng bos

We lopen met z’n drieëen in het bos. Het is al wat laat in de middag en een wat donkere dag met veel wind.

Hoog boven in de bomen fluit en giert de wind een angstaanjagend lied. Onder onze voeten knappen de takjes en dennenappels net even te hard in het verder zo stille bos.

We zullen verdwalen als we nog verder gaan. Plots zijn er twee mannen, de schrik zit er nu echt goed in.

Ze verdwijnen ook weer net zo snel als ze kwamen. Maar kijk, daar voor ons! Daar tussen die bomen! Dat lijkt wel een gezicht daar in de verte! Het bos wordt steeds donkerder en enger. Hoog tijd om terug te gaan.

We draaien ons om en volgen een lichter pad. We zijn weer lekker met z’n drieëen, verder is er niemand in dit deel van het bos.

Als we even stil staan en stoppen met praten, horen we een mooi concert van vogelgeluiden. De ruisende bomen doen denken aan de geluiden van de zee.

We draaien ons om en zien op ons pad mooie spullen voor een knutselwerkje.

Langzaamaan verandert er iets. We herkennen de weg weer waar we eerst met de auto reden. We zijn weer bijna terug.

Terug bij onze eigen veiligheid…

Keer de deadline om

Veel mensen stellen uit, omdat ze denken dat de druk van een deadline ze helpt presteren. In werkelijkheid brandt door zo’n noodsprong in één keer de energie op waarmee we tien keer zo lang hadden kunnen doen. Wie zo met tijd omgaat, put zichzelf uit.

Het kost dan steeds meer energie en dus tijd om dingen te doen. Keer liever de deadline om, door vanaf het begin een relatie aan te gaan met elke nieuwe klus of taak. Visualiseer de handeling. Voel de energie of opwinding die vrijkomt en gebruik die om bijtijds stappen te zetten.

Paul Loomans: “zo verdwijnt de hete adem van de tijdsdruk en komt er een frisse lentebries in je rug vanaf het begin. Er is geen stressverhaal in de toekomst, maar een aangenaam project in het hier en nu.”

(uit Happinez 2013, jrg. 11, nummer 3, p. 49)

Voor een ander

Burendag maar dan een tikkeltje anders. Vandaag hebben we een bijzondere dag waarop een nieuw initiatief wordt opgestart in ons dorp, waarbij iets gedaan wordt voor een ander of voor de buurt. Ondanks een hele korte voorbereidingstijd wordt het een mooie dag met veel positiviteit. Samen met een aantal andere mensen zit ik in de organisatie en ik ben er trots op dat er zoveel (vrijwilligerswerk) mogelijk is.

Later bij de afterparty blijkt echter dat deze dag een keerzijde heeft. Iemand kon het leven niet meer aan en wilde daarom niet verder. Waar je je ‘s ochtends nog samen krachtig waant, voel je je ‘s middags ineens samen machteloos.

Wat je ook doet, het lijken ineens hele kleine druppels op een gloeiende plaat, die geen verschil maken.
Toch weten we uit ervaring ook dat heel veel druppels samen een flinke bui kunnen opleveren, die die spreekwoordelijke gloeiende plaat toch echt kunnen afkoelen. We hebben elkaar daarvoor alleen wel heel erg nodig! Want dat lukt alleen samen!

Elke dag leven!? Ja, en elke dag ook ‘samen’leven! Niet alleen in je eigen gezinsverband, maar juist ook om je heen kijkend naar anderen die het ‘samenleven met iemand’ als gemis ervaren!

Bidden en danken of eerst danken en dan bidden

Wij bidden altijd eerst voor we gaan eten met het eenvoudige gebed “Heer zegen dit eten, amen” en zo danken we ook aan het eind van de maaltijd met “Heer dank voor het eten, amen”.

Onze twee Afrikaanse adoptiekinderen verwarden dat in het begin en dankten aan het begin van de maaltijd met het simpele maar o zo overduidelijke: “Heer, dank voor dit eten, amen”….En de zegen die aan het eind gevraagd werd is eigenlijk dan net zo logisch.

Wat kun je toch veel leren van de onverwachtse dingen van kinderen!

 

Kiezen

Er zijn zoveel keuzes die elke dag gemaakt moeten/mogen worden. De meest voor de hand liggende keuzes dat wil nog. Zoals bijvoorbeeld wat doe ik op mijn brood.

Hoewel… voor sommige kinderen is dat ook al heel lastig en zelf heb ik ook volwassenen wel eens zien stoeien met het maken van een keuze voor bijvoorbeeld een toetje als het aanbod in de winkel heel groot is.

Misschien is dat ook wel het lastige in deze eeuw. Het aanbod is overweldigend groot en willen we verder komen dan zullen we op bepaalde momenten een keuze moeten maken.

Een keuze voor een vervolg- of beroepsopleiding. Laatst hoorde ik dat een decaan bij de informatieavond had verteld dat er ruim 800 opleidingen zijn in Nederland… Hoe kan je daar als leerling/student nog je keuze uit maken… zeker als je niet goed weet welk beroep je later wilt uitoefenen.
Als je kleiner bent is het nog wat simpeler en zijn je keuzemogelijkheden vaak beperkt. Je hebt dan liedjes die je helpen een keuze te maken.

Maar hoe doe je dat als je groter of zelfs volwassen wordt?

Bovenstaand is een model. Het begint met bewustwording dat je een keuze moet maken. Een keuze die bij je past, kan je het beste maken als je jezelf goed kent en als je het aanbod kent. Vaak vallen een aantal keuzemogelijkheden gelijk af. In de overblijvende andere mogelijkheden moet je verder verdiepen. En dan kan je je keuze eindelijk maken. In psychologisch onderzoek is aangetoond dat mensen het beste kunnen kiezen uit maximaal 5-7 mogelijkheden. Is het aanbod meer, dan moet je proberen het via rubricering verder terug zien te brengen tot dit aantal. Heb je eenmaal gekozen dan is het van belang dat je bij je keuze blijft, dat je jezelf verbindt met dat wat je gekozen hebt, zodat het bij je gaat horen. Kan je toch niet kiezen probeer dan de verschillende opties even uit, zodat je alsnog een meer gefundeerde keuze kunt maken.

Positief

Soms sluipt het er gewoon weer in en moet je jezelf weer tot de orde roepen. Het is vervelend als het in je natuur zit, maar dat wil niet zeggen dat je er ook mee moet (leren) leven.

Voor sommige mensen is het glas vanzelfsprekend halfvol, voor anderen is het halfleeg.

Als iemand mij zou vragen naar deze vergelijking met het glas zou ik zeker weten halfvol zeggen. Toch betrap ik me er regelmatig op dat in mijn denken en in de dingen die ik zeg of waar ik over praat, het glas voor mij eerder half leeg lijkt te zijn. Ik benoem wel positieve dingen, maar tegelijk wordt het negatieve ook benadrukt.

Er is dus kennelijk een verschil tussen weten wat een wenselijk antwoord is en weten waar je zelf als mens voor staat.

Nu ik dat weet (en het als feit accepteer) kan ik dus beter eerlijk zijn. Van daaruit kan ik bouwen aan meer positiviteit.

Vaak heeft het negatieve bij mij te maken met angst voor dingen. Zodra de angst wordt losgelaten en verdwijnt, komt het plezier en daarmee de positiviteit terug.

Ben ik toch ook onbewust bezig met omdenken?

 

Klagen

Altijd is er wel iets te klagen. Klagen kent vele vormen. Bijv. vandaag is het mooi zonnig weer, maar het is toch wel erg fris! Er zit een negatieve ondertoon in een positief verhaal. Ik doe het zelf ook met enige regelmaat.

Als je regelmatig lichamelijke ongemakken en klachten hebt en deze naar je omgeving toe ook ventileert, word je ook al snel als klager bestempeld. Maar wanneer benoem je een feit en wanneer word je een klager. Ik vind het soms een lastige dunne scheidslijn.

Vandaag ga ik in ieder geval op mijn taalgebruik letten. Kijken of ik het woordje ‘maar’ kan vermijden.

Zeuren

Zeuren levert negatieve energie op die ècht leven in de weg staat. Toch doen we het zo vaak. Onlangs las ik een artikel van een vrouw die zich had voorgenomen een maand lang niet te gaan zeuren tegen haar man en te kijken welk effect dat had. En dat effect verbaasde haar oprecht!

Vanochtend lees ik een mail van mijn man en wil op een zeurtoon gaan reageren. Hij had een etentje thuis met vrienden geregeld zonder mij er vooraf in te kennen. Ineens schiet me dat artikel te binnen en bedenk ik me. De mail wordt gewist en een vrolijkere variant wordt alsnog gestuurd. Zo wordt deze dag niet verpest, maar ook het etentje zelf krijgt geen negatieve lading. Want eigenlijk heb ik er best zin in!

If you don’t like something, change it.
If you can’t change it, change your attitude.
Don’t complain…

Lachen

Voor vandaag neem ik me voor om meer te gaan lachen en meer humor toe te passen. Niet voor niets is de uitdrukking, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Nou in dat geval wordt het hoog tijd.

Gisteren nog wel even gelachen toen m’n jongste de duim opstak op een heel volwassen manier. Dat was echt een hart onder de riem ;-)

Op naar vandaag!

Werken

Gewoon aan ‘t werk in huis. Even een weekend zonder ‘verplichtingen’, behalve diegene die ik mezelf op leg. Omdat we geen huis- en tuinhulp meer hebben, doen we weer alles zelf. Daarvoor heb ik een schema gemaakt. Idee erachter is dat bepaalde dingen dagelijks, wekelijks, maandelijks, per kwartaal of per jaar gedaan moeten worden. Elke dag ploppen er zo, digitaal, een aantal klusjes/klussen op m’n scherm die gedaan moeten worden. Grotere klussen zijn onderverdeeld (bijv. kastjes schoonmaken/opruimen). Maar alles in en rond huis, komt in ieder geval 1x per jaar aan bod en veel dingen (indien nodig) vaker.

Doel van dit alles is dat ik als het werk klaar is met een gerust hart wat anders kan gaan doen en niet als een poetsmuts of tuinkabouter door blijf gaan. Vandaag begon ik lekker buiten met een heerlijk temperatuurtje. Helaas zie ik halverwege dat de lijst (weer) niet af komt. Ondertussen blijkt dat de kids binnen de boel op de kop te hebben gezet en waar ik het al dan niet zelf opruim ontstaat tegelijk op een andere plek opnieuw rommel…. Ik ben even bepaald niet de gezellige mama die me met dat hele lijstjes gedoe voor ogen stond. Pfff wat is het toch lastig om theorie goed uitgevoerd te krijgen in de praktijk.

Ik doe gelijk een oproep per mail de deur uit en schakel de hulptroepen in voor volgende week (ruilhandelgroep). Een fantastisch ruilsysteem! Ik zal dat lijstje onder controle krijgen! Want controle daar wordt ik blij van… Oeps daar ga ik weer…

Als ik later tegen de kinderen sorry zeg voor de uitval en probeer uit te leggen dat er in een groot huis met dito tuin nu eenmaal veel gedaan moet worden, wordt de vraag gesteld waarom we dan niet in een kleiner huis wonen. Tja soms is kinderlogica best heel logisch!

Reunië

Met deze blog wil ik meer in het hier en nu leven. Voor vandaag heb ik me laten verleiden om even terug te gaan in de tijd. Herinneringen ophalen, opnieuw leuke (en eerlijkheidshalve ook wel minder leuke) mensen ontmoeten. Bijkletsen en soms wat oppervlakkig geneuzel. Lekker eten en drinken en leuke muziek. Bovenal een leuk feestje en voor herhaling vatbaar, want alle leuke mensen heb ik nog niet eens gesproken.

 

Relativeren

Relativeren is ook een manier om van het leven te genieten. Niet alles letterlijk nemen of op elke slak zout leggen. Vandaag neem ik me voor dit actief toe te passen.

Op een van mijn rapporten vroeger stond: niet het vele is goed, maar het goede is veel…
Een boodschap waar ik destijds niets mee kon, maar die nu regelmatig door m’n hoofd ‘zingt’. En dat is goed…

Aandacht

Soms maak ik de fout van teveel aandacht. Zoals vandaag. Het is woensdagmiddag en er komt iemand spelen bij de jongste. De vorige keer ging het al niet lekker. Ik dacht toen nog dat het te maken had met het leeftijdsverschil.

Mentaal heb ik me al enigszins voorbereid (ook niet handig ivm self fullfilling prophecy). Het eten gaat lekker, al merk ik daar al dat het gedrag anders is dan anders (eet veel meer dan normaal).

Dan het spelen… of liever gezegd, het niet-spelen, maar de ander juist klieren. Ik grijp in en daar wordt het ook niet beter van. Ik begrijp het niet, want hoewel ze met (bekende) kinderen prima kan spelen, lijkt het met minder bekende kinderen toch lastiger te zijn.

Ik lees even snel wat tips door op internet en zie dat ik al een paar ‘regels’ overtreed. Dus ik breng ze papier en kleurpotloden en laat het maar even op z’n beloop.

Ze tolereren elkaar, maar echt gezellig is het eerst nog niet. Gelukkig, het is ook bijna half 4. Volgende keer beter.

 

Leven

Op de sterfdag van onze moeder staan we niet alleen stil bij haar ziekte en het einde van haar leven hier. We staan ook stil bij de wonderen van het leven en het lichaam in het hier en nu. Wat kan een mens soms veel aan! Ik denk dan in het bijzonder aan mijn neefje die herstelt van een ernstig ongeluk. Gelukkig weet je alles niet van te voren. In het ‘hier en nu’ blijven is daarom het verstandigst, maar soms o zo moeilijk…

Bellen

Vandaag een poos bijgekletst met m’n zus. Morgen is het twee jaar geleden dat onze moeder overleed. In die periode werd ik mede ook door andere omstandigheden bijna geleefd. Ze werd aan het begin van de zomervakantie opnieuw ziek en overleed aan het eind ervan. Hoewel ik het idee had dat ik er heel bewust mee bezig was, is er toch een en ander langs me heen gegaan zo bleek al pratend. Maar misschien ook omdat die momenten die op een ander de meeste indruk maakten, bij mij niet de meeste indruk hebben gemaakt. Feit is dat ze gemist wordt door ons allemaal, weliswaar op verschillende momenten, maar daarvoor zijn wij ook als mensen verschillend.

Feest

Vandaag is het feest! Tenminste we zijn voor twee feestjes uitgenodigd. Een verjaardag en een tuinfeest met alles erop en eraan. Hoewel we feestjes heel leuk vinden zijn twee op één dag wel een beetje veel van het goede… Er is in ieder geval niet veel tijd/zin over voor deze blog.

Angst

De hond ‘zeurt’ om aandacht, tenminste iets anders kan ik niet bedenken want er liggen nog brokjes in de bak, er is nog voldoende vers water, ze is net uitgelaten en toch gaat ze niet rustig liggen zoals anders. Wat kan er aan de hand zijn?

Ze is behoorlijk ziek en ik merk dat ik meer en meer afstand ga nemen. Ik verzorg haar nog heel goed, maar vind echt contact maken lastig worden. Ik vind haar door haar omstandigheden zelfs te vies geworden om lekker mee te kroelen. Iets wat huisgenoten al wel vaker opmerkten, maar waar ik tot nu toe nog altijd, langs of doorheen kon kijken.

Lief en leed heb ik met haar gedeeld. Ze was vooral in het begin een soort substituut voor ander gemis. Ik was en ben stapelgek op haar, maar toch….

Als ik er wat dieper in duik, merk ik dat de achterliggende oorzaak van mijn gedrag is dat ik bang ben voor het naderen van het zoveelste verlies en de pijn die daarmee gepaard gaat.

Al surfend kom ik een mooie en leerzame beschrijving tegen over angst en liefde. Het slaat naar mijn idee de spijker op z’n kop. Want zoals ik al beschrijf blokkeert de angst voor het verlies, het uiten van mijn liefde voor haar.

‘Het pad naar boven, met alle positieve emoties: hoop, blijdschap, vertrouwen, liefde. Hoe langer je op dit pad blijft, hoe dieper de positieve emoties die je voelt.’

Mijn hond verdient de liefde en ook voor mezelf is het goed, want leven met angst is geen leven!

 

CV

Voor het binnenhalen van een klus moest vandaag een CV gemaakt worden. Ik hou eerlijk gezegd niet van dat opgepoetste gedoe en volgens mij werkt het ook niet.

Misschien hou ik er ook niet van omdat ik het idee heb dat ik nog niet zoveel heb gedaan of kan, of ik word geïmponeerd door de CV van iemand anders.

Maar nu de CV bijna klaar is en ik het lijstje zo bekijk dan ben ik in ieder geval zelf al onder de indruk. Hopelijk geldt dat straks ook voor de ontvanger! Het is dus goed voor je gevoel van eigenwaarde om eens met zo’n bril naar je eigen carrière te kijken.

En toch… het meest trots ben ik op dat wat niet op de CV staat. Het doorzettingsvermogen dat nodig was, het gezin dat achter me staat en vele andere dingen, die zoveel belangrijker zijn dan een job of nieuwe klus.

Zicht op: licht!

Sinds ruim een jaar doe ik mee met de 40+ club van leesbril behoeftigen. Ik doe dat in de vorm van variofocus glazen. Sinds de nieuwe bril heb ik last van een scala van gezondheidsklachten, vooral zere en vermoeide ogen, hoofdpijn en misselijkheid. De laatste week leek het zicht ook weer minder te worden, dus terug naar de opticien voor een oogmeting.

Alles bleek gelukkig goed en ik schijn in een schemergebied te zitten. Letterlijk en figuurlijk. FIguurlijk omdat ik de ogen net niet beroerd genoeg heb voor een aparte computerbril. Letterlijk omdat bij de opticien bleek dat het lezen aanmerkelijk beter ging toen ze een lamp aan deed.

Zo ging ik heen met de gedachte dat ik wellicht twee nieuwe brillen nodig zou hebben. Ik kom terug met alleen het advies om meer licht aan te doen bij het lezen. Als het helpt is de oplossing niet alleen heel simpel maar ook nog eens heel goedkoop!

Wat een beetje aandacht van een ander al niet kan doen voor je gezondheid (tenminste dat hoop ik)!

Eten koken en hoe anders het ook kan

Herken je dat? Ik ben zo’n type dat het eten opzet en vervolgens bedenkt dat er nog iets gedaan moet worden en dan is dat meestal niet in de keuken… Meestal gaat dàt dan wel goed, maar loopt het met het eten iets minder goed af. Om die reden kookt mijn man liever zelf.

Maar af en toe waag ik toch ook zelf weer eens een poging, zoals vandaag. Met alle goede voornemens ‘dwong’ ik mezelf bij de pannen te blijven. Eventjes tussendoor een paar dingen afwassen en het aanrecht alvast opruimen dat kan nog net als je eten kookt, toch??? Of was daarmee de èchte aandacht al aan het verslappen….

In ieder geval ging de telefoon, pakte mijn man op en gaf die vervolgens aan mij….. foute boel in alle opzichten, want hij liep gelijk weer weg en mijn aandacht was zeker niet meer bij het eten. Aan de andere kant soms is zo’n telefoontje belangrijker dan het avondeten…

Deze keer was het avondeten wel prima en hebben we er allemaal lekker van gegeten.

Het telefoontje had te maken met een overlijden. Wat kan je dan ineens je eigen rijkdom goed relativeren. Bij ons zat vanavond wel iedereen weer ‘gewoon’ aan tafel!

 

Yoga: daag jezelf en je lijf uit!

Vandaag een uurtje poweryoga gedaan en hoewel ik dat al vaker heb gedaan ging het vandaag toch net even wat lekkerder. Hoe dat kan? Geen idee, misschien omdat ik meer echte aandacht had? In ieder geval is het gewoon genieten van de oefeningen, je lijf, je ademhaling met al z’n mogelijkheden en tekortkomingen. En als je krakende en stijve lijf dan langzaam maar zeker in de gewenste positie komt, YES!

yoga-2[1]

Deze Yoga pose kwam ik via Google tegen, de tekst ernaast vind ik minstens zo mooi mede door de tegenstellingen die erin genoemd worden.

Yoga is a way to overcome: (Yoga is een manier om te overwinnen:)

  • evil by good, (het slechte door het goede)
  • sorrow by joy, (verdriet door vreugde)
  • cruelty by kindness, (wreedheid door vriendelijkheid)
  • ingnorance by wisdom (onwetendheid door kennis/wijsheid)

Yoga brengt je verder!