Ontvangen

Ontvangen

 

Niet geven of nemen,

niet krijgen of stelen,

maar ontvangen,

is wat door m’n hoofd spookt

de hele tijd.

 

En dat niet alleen,

ook loslaten komt daarbij.

Is ont-vang-en

niet ook een vorm van

loslaten

doordat het begin met ont-?

 

Volgens bronnen

kan ont- behalve ‘niet’ ook betekenen

dat iets begint

of in gang wordt gezet.

Ont-vangen

ik was er nooit goed in,

maar ga het vanaf nu weer oefenen.

 

Met ballen,

met complimenten,

met cadeaus,

met gaven,

met liefde…

 

Maar zoals een bal alleen naar je toekomt,

als je er zelf een tegen een muur gooit.

Zo werkt het ook met het ontvangen

van deze dingen.

Alleen wat je zelf geeft, kan je gaan ontvangen

en dan moet je er nog ontvankelijk voor zijn.

Niet alleen in de zin van gevoelig,

maar ik bedoel meer het willen aannemen.

 

De bal kan alleen gevangen worden

als je je armen uitstrekt.

Complimenten kunnen je alleen voeden

als je ze echt wilt horen.

Cadeaus kunt je alleen met plezier in ontvangst nemen

als je de gever, het cadeau en jezelf (!) op waarde weet te schatten.

Gaven kun je alleen goed inzetten,

als je respect hebt voor de ander en jezelf.

Liefde kun je alleen accepteren

als je je hart ervoor openstelt.

 

Moeilijk? Ja als je dat als kind niet hebt geleerd is dat best moeilijk.

Onmogelijk? Nee je kan het leren.

Misschien komt het voor je gevoel

eerst wat gekunsteld over,

maar stapje voor stapje,

net als een kind dat leert lopen

kan je leren te ontvangen.

 

Maar zoals een kind alleen kan leren lopen

door z’n houvast eerst los te laten.

Zo vraagt dit je uit je comfortzone te stappen

en te beginnen met onvoorwaardelijk geven.

 

Dat is leven! Elke dag opnieuw doen!

Gestolde tijd

Ik zou het graag willen!
Een soort vacuüm waar je alleen met jezelf bent.
Als een rups in een cocon nog voordat hij transformeert tot vlinder.
Gewoon ZIJN!

Waarom zoek ik dat dan niet. Het ligt in mijn bereik.

Ik kan gaan zitten, in lotushouding als ik dat wil.
Ik kan gaan mediteren en thuiskomen waar ik wil.
Ik kan verstillen…
Ik kan…

Ik kan het niet en doe het niet en vraag me vertwijfeld af wat me tegenhoudt.

TIJD!?

Ik wil eerst nog even dit of even dat doen.
Ik denk dat iets of iemand anders dan mezelf veel belangrijker is!
Ik wil dat als ik stil sta de rest van de wereld ook stil staat…
Ik wil niets van het leven missen…
Ik wil….

Ik denk dat ik pas tijd neem als ik dood ben en verlang daar ook wel eens naar.
Het verlangen te verstillen, in mezelf, thuiskomen in het niets van jezelf, geen gedachten,
geen ego meer en dat ondertussen (nou ja niet de hele wereld, maar toch best een aantal mensen) ook even stil blijven staan.

Alles en iedereen even stil, bijna bevroren en aan de grond genageld stil.
Ineens beseffend dat niets anders belangrijker is dan jezelf.
Dat tijd niet van waarde is, maar juist jij en die andere mens!
Die ander waar je net nog aan voorbij liep omdat jij geen tijd had. Continue reading

Liefhebben is loslaten / loslaten is liefhebben

Hieronder een naar mijn idee moderne vertaling van een aloude bijbeltekst over liefde. Onderstaande tekst zag ik bij Herniz en in overleg met haar mag deze een plek hebben op mijn site. Mooie woorden!

Maar om een ander en jezelf echt lief te kunnen hebben, is het fijn om eerst je eigen oude zeer, trauma’s of pijnlijke ervaringen los te kunnen laten. Als je dat zelf kunt is dat heel mooi, anders kan Herniz je daarbij helpen.

Loslaten Continue reading

Laten vieren

Over het opvoeden van kinderen zijn hele (dikke) boekwerken geschreven. Iedere professor of opvoedkundige heeft daar zo zijn of haar eigen theorieën over. Met allerlei voorbeelden wordt de (nieuwe) methodiek en aanpak gestaafd. Soms werkt het (even). Maar vele boeken verder heb ik nog steeds het gevoel dat ik dè handleiding van ons kind nog niet heb kunnen achterhalen.

Maar hoe simpel kan het ook. Krijg tijdens het winkelen ongevraagd opvoedkundig advies. Niet belerend, niet corrigerend, gewoon concluderend:

sturen en laten vieren

Ligt hierin dan het geheim? Deze 4 woorden geven in ieder geval wel heel kort en krachtig weer wat een groot deel van de essentie van het opvoeden is. Anno 20xx komt er wellicht nog wat meer bij om de hoek kijken, maar toch voor alle leeftijden geldt, op tijd sturen en op tijd (de teugels, de kinderen of allebei) laten vieren.

Jammer dat ik altijd overal laat mee ben.

Maar ik stuur mezelf wel bij en vier het leven als het kan. Dat is zeker!

 

Nu

Een simpel woord van twee letters: nu.
Maar de manier waarop het wordt gezegd
geeft inhoud en betekenis.

Nu!
Nu?
Nu…
Nu

 

Spelen

Waarom verleren we het spelen
als we groter worden.

Waarom worden we zo gauw serieus
als we volwassen zijn.

Waarom…?

Als we de speelsheid van ons kind zijn
vast kunnen houden.

Als we de ongedwongenheid van ons kind zijn
kunnen bewaren.
Als…?

Dan wordt het leven vanzelf weer lichter.
Dan wordt het leven vanzelf weer luchtiger.
Dan wordt het leven vanzelf weer liever.
Dan…!

of liever toch

Nu…?!

 

Eng bos

We lopen met z’n drieëen in het bos. Het is al wat laat in de middag en een wat donkere dag met veel wind.

Hoog boven in de bomen fluit en giert de wind een angstaanjagend lied. Onder onze voeten knappen de takjes en dennenappels net even te hard in het verder zo stille bos.

We zullen verdwalen als we nog verder gaan. Plots zijn er twee mannen, de schrik zit er nu echt goed in.

Ze verdwijnen ook weer net zo snel als ze kwamen. Maar kijk, daar voor ons! Daar tussen die bomen! Dat lijkt wel een gezicht daar in de verte! Het bos wordt steeds donkerder en enger. Hoog tijd om terug te gaan.

We draaien ons om en volgen een lichter pad. We zijn weer lekker met z’n drieëen, verder is er niemand in dit deel van het bos.

Als we even stil staan en stoppen met praten, horen we een mooi concert van vogelgeluiden. De ruisende bomen doen denken aan de geluiden van de zee.

We draaien ons om en zien op ons pad mooie spullen voor een knutselwerkje.

Langzaamaan verandert er iets. We herkennen de weg weer waar we eerst met de auto reden. We zijn weer bijna terug.

Terug bij onze eigen veiligheid…

Schrijven

Je kan schrijven voor jezelf
da’s veilig.

Je kan schrijven voor een ander
da’s verbindend.

Je kan schrijven zonder doel
da’s speelsheid.

Je kan schrijven
da’s positief.

Keer de deadline om

Veel mensen stellen uit, omdat ze denken dat de druk van een deadline ze helpt presteren. In werkelijkheid brandt door zo’n noodsprong in één keer de energie op waarmee we tien keer zo lang hadden kunnen doen. Wie zo met tijd omgaat, put zichzelf uit.

Het kost dan steeds meer energie en dus tijd om dingen te doen. Keer liever de deadline om, door vanaf het begin een relatie aan te gaan met elke nieuwe klus of taak. Visualiseer de handeling. Voel de energie of opwinding die vrijkomt en gebruik die om bijtijds stappen te zetten.

Paul Loomans: “zo verdwijnt de hete adem van de tijdsdruk en komt er een frisse lentebries in je rug vanaf het begin. Er is geen stressverhaal in de toekomst, maar een aangenaam project in het hier en nu.”

(uit Happinez 2013, jrg. 11, nummer 3, p. 49)

Durf jezelf te laten zien

De valkuil van perfectionisme volgens Brené Brown:

“Veel mensen verwarren perfectionisme met gezond je best doen. En er is niets mis met hard werken of proberen iets heel goed te doen. Dat gaat allemaal over wat jij zèlf voelt en vindt. Perfectionisme is een afweermechanisme, een manier om jezelf te beschermen: als ik er maar perfect uitzie en alles perfect doe, denk je, kan ik zorgen dat ik geen kritiek krijg, dat ik me niet hoeft te schamen en niet veroordeeld wordt. Het is een soort schild en het weegt wel twintig ton. We zeulen het rond in de hoop dat het ons veilig houdt, maar het enige wat het doet, is zorgen dat we niet gezien worden.”

 

Wat is jouw richting?

Je levenspad is geplaveid met keuzes, elke dag heb je ermee te maken. Hoe blijf je trouw aan jezelf in je keuzes? De juiste vragen stellen helpt!

Kiezen is een kunst volgens Geertje Couwenbergh (schrijfster van het boek: 10WYS: de wysheidrevolutie). Het komt omdat je twee tegenovergestelde dingen tegelijk moet doen. Je moet jezelf relativeren en beseffen hoe nietig je bent in het grote geheel en tegelijk beseffen dat alles wat je doet, ontzettend belangrijk is.

Of zoals Gandhi zei:
Bijna alles wat je doet is onbelangrijk, maar het is heel belangrijk dàt je het doet.

De denkfout is dat we geloven dat er maar één weg is die leidt naar de goede keuze, naar geluk. Daarmee doen we onszelf en de wereld tekort. Het leven zelf is namelijk veel mysterieuzer.

(uit: Happinez, 2011, jrg. 9, nummer 3, p. 100)

Je eigen weg

Je weg vinden

Voor je ligt het onbekende
je leert het nooit kennen als je niet gaat
til een voet op en zet hem voor de andere
als je in beweging komt ontstaat de weg vanzelf
met verlangen als routekaart en je ziel als kompas
weten je voeten waar te gaan

(uit Happinez; 2011 jrg. 9 nummer 3 p. 10)

Klagen

Altijd is er wel iets te klagen. Klagen kent vele vormen. Bijv. vandaag is het mooi zonnig weer, maar het is toch wel erg fris! Er zit een negatieve ondertoon in een positief verhaal. Ik doe het zelf ook met enige regelmaat.

Als je regelmatig lichamelijke ongemakken en klachten hebt en deze naar je omgeving toe ook ventileert, word je ook al snel als klager bestempeld. Maar wanneer benoem je een feit en wanneer word je een klager. Ik vind het soms een lastige dunne scheidslijn.

Vandaag ga ik in ieder geval op mijn taalgebruik letten. Kijken of ik het woordje ‘maar’ kan vermijden.

Leven

Op de sterfdag van onze moeder staan we niet alleen stil bij haar ziekte en het einde van haar leven hier. We staan ook stil bij de wonderen van het leven en het lichaam in het hier en nu. Wat kan een mens soms veel aan! Ik denk dan in het bijzonder aan mijn neefje die herstelt van een ernstig ongeluk. Gelukkig weet je alles niet van te voren. In het ‘hier en nu’ blijven is daarom het verstandigst, maar soms o zo moeilijk…

Eten koken en hoe anders het ook kan

Herken je dat? Ik ben zo’n type dat het eten opzet en vervolgens bedenkt dat er nog iets gedaan moet worden en dan is dat meestal niet in de keuken… Meestal gaat dàt dan wel goed, maar loopt het met het eten iets minder goed af. Om die reden kookt mijn man liever zelf.

Maar af en toe waag ik toch ook zelf weer eens een poging, zoals vandaag. Met alle goede voornemens ‘dwong’ ik mezelf bij de pannen te blijven. Eventjes tussendoor een paar dingen afwassen en het aanrecht alvast opruimen dat kan nog net als je eten kookt, toch??? Of was daarmee de èchte aandacht al aan het verslappen….

In ieder geval ging de telefoon, pakte mijn man op en gaf die vervolgens aan mij….. foute boel in alle opzichten, want hij liep gelijk weer weg en mijn aandacht was zeker niet meer bij het eten. Aan de andere kant soms is zo’n telefoontje belangrijker dan het avondeten…

Deze keer was het avondeten wel prima en hebben we er allemaal lekker van gegeten.

Het telefoontje had te maken met een overlijden. Wat kan je dan ineens je eigen rijkdom goed relativeren. Bij ons zat vanavond wel iedereen weer ‘gewoon’ aan tafel!

 

Yoga: daag jezelf en je lijf uit!

Vandaag een uurtje poweryoga gedaan en hoewel ik dat al vaker heb gedaan ging het vandaag toch net even wat lekkerder. Hoe dat kan? Geen idee, misschien omdat ik meer echte aandacht had? In ieder geval is het gewoon genieten van de oefeningen, je lijf, je ademhaling met al z’n mogelijkheden en tekortkomingen. En als je krakende en stijve lijf dan langzaam maar zeker in de gewenste positie komt, YES!

yoga-2[1]

Deze Yoga pose kwam ik via Google tegen, de tekst ernaast vind ik minstens zo mooi mede door de tegenstellingen die erin genoemd worden.

Yoga is a way to overcome: (Yoga is een manier om te overwinnen:)

  • evil by good, (het slechte door het goede)
  • sorrow by joy, (verdriet door vreugde)
  • cruelty by kindness, (wreedheid door vriendelijkheid)
  • ingnorance by wisdom (onwetendheid door kennis/wijsheid)

Yoga brengt je verder!