Ontvangen

Ontvangen

 

Niet geven of nemen,

niet krijgen of stelen,

maar ontvangen,

is wat door m’n hoofd spookt

de hele tijd.

 

En dat niet alleen,

ook loslaten komt daarbij.

Is ont-vang-en

niet ook een vorm van

loslaten

doordat het begin met ont-?

 

Volgens bronnen

kan ont- behalve ‘niet’ ook betekenen

dat iets begint

of in gang wordt gezet.

Ont-vangen

ik was er nooit goed in,

maar ga het vanaf nu weer oefenen.

 

Met ballen,

met complimenten,

met cadeaus,

met gaven,

met liefde…

 

Maar zoals een bal alleen naar je toekomt,

als je er zelf een tegen een muur gooit.

Zo werkt het ook met het ontvangen

van deze dingen.

Alleen wat je zelf geeft, kan je gaan ontvangen

en dan moet je er nog ontvankelijk voor zijn.

Niet alleen in de zin van gevoelig,

maar ik bedoel meer het willen aannemen.

 

De bal kan alleen gevangen worden

als je je armen uitstrekt.

Complimenten kunnen je alleen voeden

als je ze echt wilt horen.

Cadeaus kunt je alleen met plezier in ontvangst nemen

als je de gever, het cadeau en jezelf (!) op waarde weet te schatten.

Gaven kun je alleen goed inzetten,

als je respect hebt voor de ander en jezelf.

Liefde kun je alleen accepteren

als je je hart ervoor openstelt.

 

Moeilijk? Ja als je dat als kind niet hebt geleerd is dat best moeilijk.

Onmogelijk? Nee je kan het leren.

Misschien komt het voor je gevoel

eerst wat gekunsteld over,

maar stapje voor stapje,

net als een kind dat leert lopen

kan je leren te ontvangen.

 

Maar zoals een kind alleen kan leren lopen

door z’n houvast eerst los te laten.

Zo vraagt dit je uit je comfortzone te stappen

en te beginnen met onvoorwaardelijk geven.

 

Dat is leven! Elke dag opnieuw doen!

Verwachting

Ik wacht… en wacht… en wacht…

Ik ben niet ‘in verwachting’ zoals dat normaal gesproken heet.
Ik zit in procedure, dat u het maar even weet!

Het klinkt wat stijf en formeel,
en dat is het ook voor het grootste deel!

Maar toch als ik dan even bedenk hoe het straks zou kunnen zijn…, dan wordt ik zacht.
Ik vergeet al die stomme regeltjes en hoge heren en weet weer waarop ik wacht. Continue reading

Onrust

Gekriebel aan m’n borstkas
trillende handen
wiebelende voeten
trappelende benen
druppels op m’n voorhoofd
zweet in m’n handen.

Mijn lijf is bewapend tot z’n tanden
waarom
wat maakt me gek
wat maakt me zo onrustig
doe toch es normaal.

Ogen gericht op de muur
wat een blokkade
waarom draai ik me niet om
en zie wat de wereld
mij te bieden heeft?

Ik wi niet de hele wereld zien
ik wil mezelf zien.
Niet het beeld in de spiegel
is van belang
maar te weten wat er
diep van binnen
in mij schuilt
aan kracht
aan moed
aan licht.

Tegelijk bang dat wanneer
ik naar mezelf kijk
diep van binnen
dat ik niet
de kracht, moed of het licht zie
maar juist de donkere kant.

Kroon

Ik ben 24 jaar en eindelijk na vele jaren buikpijn en buikkrampen, krijgen mijn klachten een naam. Doodziek voel ik me dan en ik ben doodmoe. Werken lukt al een poos niet meer en ik lig bijna de hele dag op bed. Ik heb ondraaglijke pijn en een gang naar de wc lijkt eerder op een bevalling dan op ont-last-ing. De artsen denken eerst aan aambeien maar een kweek brengt ander nieuws.

Vertwijfeld heb ik me dan al een poos afgevraagd welke enge ziekte ik zou kunnen hebben. Natuurlijk vrees ik voor een soort kanker. God zij dank het blijkt gelukkig iets anders. De ziekte van Crohn wordt het genoemd. Sindsdien voel ik me soms letterlijk gekroond. De ene keer in positieve zin, als het me een nieuw wijs inzicht oplevert. De andere keer knelt het gewoon aan alle kanten van mijn lijf.

Na de eerste opluchting, ik kan er immers gewoon mee blijven leven, komt de knockout. Bij het bezoek aan de behandelend arts krijg ik medicijnen voorgeschreven met als bijsluiter van de arts de mededeling: Deze moet je slikken tot je dood, doe je dat niet dan heb ik er meer dààraan dood zien gaan dan wanneer ze het middel bleven slikken. Pff… alsof ik een levenslang vonnis te horen krijg.

Ondersteboven van dit nieuws ga ik naar huis. Ik sluit me op met de Crohn in en op m’n hoofd. Verdiep me in alles wat erover geschreven is en ontdek langzaamaan dat het gevoel van opluchting dat ik had toen ik de diagnose kreeg, niet helemaal terecht is. Ok, ik blijf dan wel leven, er is geen direct gevaar, maar in welke omstandigheden?
Kan ik ooit weer werken… kinderen krijgen….. uitgaan… of gewoon onbezorgd genieten van het leven zoals vroeger? Continue reading

Gestolde tijd

Ik zou het graag willen!
Een soort vacuüm waar je alleen met jezelf bent.
Als een rups in een cocon nog voordat hij transformeert tot vlinder.
Gewoon ZIJN!

Waarom zoek ik dat dan niet. Het ligt in mijn bereik.

Ik kan gaan zitten, in lotushouding als ik dat wil.
Ik kan gaan mediteren en thuiskomen waar ik wil.
Ik kan verstillen…
Ik kan…

Ik kan het niet en doe het niet en vraag me vertwijfeld af wat me tegenhoudt.

TIJD!?

Ik wil eerst nog even dit of even dat doen.
Ik denk dat iets of iemand anders dan mezelf veel belangrijker is!
Ik wil dat als ik stil sta de rest van de wereld ook stil staat…
Ik wil niets van het leven missen…
Ik wil….

Ik denk dat ik pas tijd neem als ik dood ben en verlang daar ook wel eens naar.
Het verlangen te verstillen, in mezelf, thuiskomen in het niets van jezelf, geen gedachten,
geen ego meer en dat ondertussen (nou ja niet de hele wereld, maar toch best een aantal mensen) ook even stil blijven staan.

Alles en iedereen even stil, bijna bevroren en aan de grond genageld stil.
Ineens beseffend dat niets anders belangrijker is dan jezelf.
Dat tijd niet van waarde is, maar juist jij en die andere mens!
Die ander waar je net nog aan voorbij liep omdat jij geen tijd had. Continue reading

Nu

Een simpel woord van twee letters: nu.
Maar de manier waarop het wordt gezegd
geeft inhoud en betekenis.

Nu!
Nu?
Nu…
Nu

 

Spelen

Waarom verleren we het spelen
als we groter worden.

Waarom worden we zo gauw serieus
als we volwassen zijn.

Waarom…?

Als we de speelsheid van ons kind zijn
vast kunnen houden.

Als we de ongedwongenheid van ons kind zijn
kunnen bewaren.
Als…?

Dan wordt het leven vanzelf weer lichter.
Dan wordt het leven vanzelf weer luchtiger.
Dan wordt het leven vanzelf weer liever.
Dan…!

of liever toch

Nu…?!

 

Licht van binnen

Gun jezelf
wat meer licht
wat meer ruimte.

Geef jezelf
wat meer ruimte
wat meer warmte.

Laat het zien
laat het horen
laat het voelen
laat je gaan.

Je bent bedoeld
om te stralen
om liefde te ontvangen
om het te delen
om jezelf te zijn.

Lente

Het voelt als lente en het is ook lente.
Op school las ik een verhaaltje voor
over een kuikentje dat uit een ei kruipt.
De lente hangt in de lucht!

En ineens bekruipt me het gevoel om
net als dat kleine gele donzen wezentje
te kunnen schuilen in een mooie gladde harde schil.
Wat een veilig gevoel!

Zelf je moment bepalen waarop je naar buiten komt, klaar
om na een tussenstop onder moeder’s vleugels
de wijde wereld in te trekken.
Wat een vrij gevoel!

Als de eerste zonnestralen na de winter periode
weer volop doorbreken, gebeurt er iets bijzonders met mensen.
Ze worden milder en vriendelijker naar elkaar.
Wat een vrolijk gevoel!

Het is weer hoog tijd voor de lente!

Eng bos

We lopen met z’n drieëen in het bos. Het is al wat laat in de middag en een wat donkere dag met veel wind.

Hoog boven in de bomen fluit en giert de wind een angstaanjagend lied. Onder onze voeten knappen de takjes en dennenappels net even te hard in het verder zo stille bos.

We zullen verdwalen als we nog verder gaan. Plots zijn er twee mannen, de schrik zit er nu echt goed in.

Ze verdwijnen ook weer net zo snel als ze kwamen. Maar kijk, daar voor ons! Daar tussen die bomen! Dat lijkt wel een gezicht daar in de verte! Het bos wordt steeds donkerder en enger. Hoog tijd om terug te gaan.

We draaien ons om en volgen een lichter pad. We zijn weer lekker met z’n drieëen, verder is er niemand in dit deel van het bos.

Als we even stil staan en stoppen met praten, horen we een mooi concert van vogelgeluiden. De ruisende bomen doen denken aan de geluiden van de zee.

We draaien ons om en zien op ons pad mooie spullen voor een knutselwerkje.

Langzaamaan verandert er iets. We herkennen de weg weer waar we eerst met de auto reden. We zijn weer bijna terug.

Terug bij onze eigen veiligheid…